Howling IV: The Original Nightmare (1988)

Ziel-sfeer en spanningloos prutswerk, dat ook nog eens volledig wordt verknalt door het verschrikkelijk slechte acteerwerk. De laatste 10 minuten krijg je nog heel even metamorfoses te zien, als je dan echter nog niet bent ingedommeld.

Na Stirba - Werewolf Bitch en The Marsupials dacht men waarschijnlijk; wellicht moeten we terugkeren naar de bron. En dus werd de vierde Howling een soort semi-remake en schijnbaar nog trouwer aan het boek dan Joe Dante’s origineel. Dus een vrouw met een burn-out gaat een verlaten gebied in om bij te komen, maar gehuil en nachtmerries zorgen dat ze niet echt kan rusten. Klinkt inderdaad als The Howling. Maar in tegenstelling tot The Howling IV: The Original Nightmare is het origineel wel gemaakt door mensen die weten wat ze doen. Mensen die weten hoe je een beetje spanning moet opbouwen, die weten hoe je een laag budget in je voordeel kunt laten werken en die weten hoe je een publiek moet vermaken. Dat Howling 4 een crappy film is, staat buiten kijf, maar het is ook nog eens enorm suf en daarmee nergens ook maar een fractie amusant. Vooral op dat laatste vlak halen de mensen achter Howling 4 een dikke onvoldoende. Want ja, The Howling 3 was ook een domme pulpfilm, maar die was grotendeels nog wel vermakelijk. Howling 4 is voornamelijk oer- en oersaai. De spanning is afkomstig van een willekeurig visioen met een non, een oud echtpaar of een weerwolf dat buiten beeld blijft en verder volgen we verscheidene personages tijdens hun research in een hoop slecht-gemonteerde sequenties. Enkel nog enigszins memorabel is het moment dat die vent in spijkerkleding en met dat soaphoofd - en hij blijkt inderdaad in Days of our Lives gespeeld te hebben - ineens begint te smelten. We zitten dan in de laatste paar minuten van de film en het lijkt op een poging om het publiek weer even wakker te krijgen. Maar echt de moeite van het wakker worden is Howling IV: The Original Nightmare niet. 1,5 sterren.

Gary Brandner (de schrijver van het oorspronkelijke boekmateriaal) bleek niet helemaal tevreden te zijn met de eerste film vanwege het gebrek aan overeenkomsten. Regisseur John Hough kreeg daarop de taak om een project te realiseren dat wat dichter bij het bronmateriaal lag, maar het levert vooral een kopie op die wat goedkoper aandoet. We bevinden ons dit keer in Zuid-Afrika, waardoor je mooie landschappen en fijne nachtopnames kunt verwachten. Tot op zekere hoogte zijn wordt de sfeer daardoor best aardig opgevoerd, maar wanneer het op de spanning aankomt loopt de boel niet bepaald soepel. Het bijzonder slechte acteerwerk is daar onder andere voor aan te kijken, want veel van de leden staan erbij alsof ze een tekstbordje met te kleine lettertjes moesten oplezen. De speciale effecten halen het bovendien niet bij de inspanningen van Joe Dante, maar het kijkt aardig weg en ademt een vermakelijke 80s atmosfeer uit. Hough beschouwt dit overigens door de constante inmenging van scenarist Clive Turner niet als zijn eigen film. Later zou Turner evenzeer het leven van de overige reeks-regisseurs zuur maken vanwege botsende visies.