The United States of Leland (2003)

Het mooiste van de film waren de twee ene oog open, andere dicht momenten. Doe ik zelf ook graag . De film kabbelt aardig voort, zonder ergens groots te worden, al is de climax wel het beste deel van de film. De monologen (en enkele van de gesprekken tussen Leland en Pearle) zijn de enige echte wapenfeiten van de film. Dankzij de muziek bleef een rtl4-huismoeder dramafilm gevoel net achterwege. 2,5*

Deze dramafilm geregisseerd door Matthew Ryan en geproduceerd door Kevin Spacey heeft waarschijnlijk iets te veel aan hooi op de vork willen nemen, waardoor het een rommelig geheel is geworden. Het uitgangspunt van de brute moord gepleegd door een tiener die geen uitweg of nut van een bestaan ziet in een autistische jongen is goed. De uitwerking laat helaas veel te wensen over. De quasi filosofische gedachtegang van de tiener komt niet verder dan de constatering dat er soms dingen gebeuren, gewoon omdat ze gebeuren. En hij ziet blijkbaar in mensen verdriet, waar de mensen het zelf niet zien. Om dit tot uitbeelding te brengen zijn er diverse secundaire plotten die nauwelijks serieus zijn uitgewerkt. De treurige blik en het geneuzelde geklets van Ryan Gosling kon me niet bekoren en het is wat raar dat hij op 23 jarige leeftijd een tiener van 15 of 16 jaar moet voorstellen.

Interessante mislukking. Ergens te vergelijken met een paar andere vroege Goslings die ik zag (Murder By Numbers, The Believer), in de zin dat daar ook ergens interessante films in begraven liggen die er totaal niet uitkomen. Niet meteen een originele vraag die de film stelt, wel een lastige en gewaagde: Waarom pleegt een ogenschijnlijk slimme bedachtzame jongen een gruwelijke moord?. Durft bij het antwoord daarop dieper te graven dan menig ander film en met name het einde is vrij sterk. De weg daar naar toe is helaas tamelijk hopeloos. Vol kartonnen bijfiguren die van cliché's aan elkaar hangen (ergste zijn de door Don Cheadle gespeelde leraar en de door Spacey gespeelde vader), overbodige langdradige zijplotjes (rondom zijn vriendin en haar wegloop en drugsgedoe bijvoorbeeld), die het plot sturen maar de kern van de film niet helpen. Gosling helpt ook niet echt. Hij voegt tamelijk weinig aan zijn karakter toe en is bovendien hier veel te oud om iemand van 15 te spelen. Komt nog bij dat de jeugdgevangenis bijna geïdealiseerd wordt voorgesteld. Als een soort prettige plek om even tot rust te komen als je het leven niet meer aankunt, vol rustige bedachtzame mensen. Op het lachwekkende af eigenlijk. Zelfs de gevangenis uit Shawshank Redemption lijkt geloofwaardig vergeleken bij deze, Zonde, want United States of Leland heeft alles van een pet-project. Een persoonlijke film waaraan lang is gesleuteld. Een film waarbij gedurende die weg het script van een gefocusd prikkelend gegeven is veranderd in een overvolle, warrige bende, omdat Hoge alles zoveel mogelijk rond wilde breien en het gedrag van elk personage wilde verklaren. Ik heb sterk de indruk dat hij veel te lang aan het script heeft gesleuteld. Hoge heeft hierna niks meer gemaakt. Ben eigenlijk wel benieuwd waardoor dat is. 2.0*