D'Ardennen (2015)

Vertrekkend van een mislukte klus gaan de wegen van Kenny, broer Dave en Sylvie uit elkaar. De één bezint in de gevangenis terwijl de andere twee een relatie aanknopen, nota bene het voormalige lief van zijn broer. Dat dit niet goed kan aflopen, dat weet het kleinste kind. Het is dan ook een hele poos wachten vooraleer dit “geheim” kenbaar wordt gemaakt aan de licht (?) ontvlambare Kenny. Beetje een clichéverhaaltje, maar de uitwerking ervan is best OK. De grauwheid van het milieu van de personages kwam sterk naar voor. Er hing ook steeds een benauwd sfeertje van wantrouwen en spanning, alsof het op elk moment kon ontploffen. De uitzichtloosheid om via afstompende jobs het leven op de juiste rails en het rechte pad te krijgen, was sterk aanwezig. Het gabberduo lijkt aanvankelijk nauw verbonden te zijn met elkaar, maar verschilt enorm. Kenny, de impulsieve manipulatieve macho tegenover de ietwat meegaande goedbedoelende tamme broer die zelden voor zichzelf kan opkomen. Het wordt er dan nog beter op wanneer Dave medeplichtig wordt en opnieuw meegetrokken wordt naar zijn verleden en ermee wordt gechanteerd door zijn broer. Daarnaast is er aandacht voor de breuk die Sylvie en Dave aangegaan zijn met hun verleden: afkicken, saai leventje, … Kenny daarentegen wil alles bij het oude en kan dit amper appreciëren. Het einde is inderdaad verrassend en geeft een extra meerwaarde aan de film. Ik zal het niet aankomen, maar was er eigenlijk ook niet mee bezig. Die struisvogels waren misschien wat overbodig, maar de hakmachine levert een fijne flashback op naar Fargo. Verder vielen me de goede acteerprestaties op van Janssens, Perceval, Veerle Baetens, Bijvoet en Van den Begin. Degelijke Vlaamse film, geen topper, maar gewoon OK.

Weer een sterke film van onze zuiderburen. Dat de Belgen rauwe films kunnen maken staat bij mij al vast. Overval, de ene broer ontsnapt, de andere belandt in de gevangenis, komt vervolgens weer vrij, twee tegenpolen... Dat klinkt al bekend. De uitwerking is toch wel weer verrassend, en voornamelijk de grauwe kille sfeer helpt daarbij. De complexe Kenneth komt vrij na een mislukte overval die hij samen met zijn broer Dave heeft gepleegd. Dave probeert het te vergeten maar Kenneth daarentegen lijkt nog veel in zijn planning te hebben en wordt het langzaam maar zeker duidelijk dat zijn opsluiting niet veel heeft opgeleverd. Vooral wanneer hij op een dag met een lijk op de proppen komt. Ja, een laatste klus zeggen we zomaar, maar dan wel met een beetje nostalgie op de achtergrond: De Ardennen... Dat herinneringen aan hun kindertijd zou moeten losmaken. En zo weet de film de kijker continu op het verkeerde spoor te brengen en focussen we voornamelijk op het feit hoe Kenneth, en naderhand ook Dave, tot het uiterste gaan. Ook de subtiele verwijzingen naar Kenneths jeugd zijn erg sterk en misschien ergens wel een beetje herkenbaar. De twist zag ik niet aankomen en herinnerde mij aan Se7en. Daarnaast zijn vele andere elementen ook niet misplaatst: Dat de broers overduidelijk lonken naar de gabberscene, die scene in de nachtclub, of die absurde kluizenaars in het bos... die horror-momenten daarbij opgeteld... Wat mij betreft is dit gewoon weer zo'n film waar, alweer, de Nederlanders een puntje aan kunnen zuigen met hun vele gebotoxeerde tetterwijven, automatische piloten en historiebibliotheken aan dramafilms. 4,5*

Vond juist het eerste uur matig, vooral erg voor de hand liggend allemaal, zowel narratief als stilistisch. Dat kringgesprek is bijvoorbeeld laaghangend fruit van niet al te verse kwaliteit. Die hoofdpersoon interesseert me ook hoegenaamd niet. Een lamlul die alles in z'n omgeving kapot maakt, wat je vanaf minuut drie ziet aankomen, dat kennen we nu wel toch? Het laatste half uur gaf nog wat schwung aan de film. Dit had misschien kunnen werken als één van de deeltjes in een film als Relatos Salvajes, maar voor een volledige speelfilm is deze prent van Pront eerder pover.