The Five Senses (1999)

Mooi, mooi, mooi! Liefdesverhalen uit het leven gegrepen. Prachtig uitgewerkte karakters, prachtig in elkaar grijpende verhaallijnen, puur genieten deze film. Het einde, waar Roberto temidden de kaarsen voor zit te wachten op Rona, is een emotioneel hoogtepunt. 4,5*

Mooie film over de relatie tussen emoties en waarneming. De vijf personages met elk hun 'zintuig' zijn origineel en leuk gevonden. De personages zijn allemaal emotioneel in zichzelf opgesloten, en staan afkerig tegenover de 'normale' communicatiekanalen (ook wel babbelen genoemd ), maar gebruiken elk op een extreme manier een van hun zintuigen om contact met de buitenwereld te leggen (en dat contact blijft bovendien meestal eenrichtingsverkeer, zodat ze nog verder afgesloten raken). Op een bepaalde manier doen deze mensen me sterk aan de figuren van François Ozon denken, wat misschien ook verklaart dat je moeilijk kunt meeleven, dat is bij hem ook altijd het geval . Dit thema zit in de hele film (soms wat meer, soms wat minder) en vond ik uitermate boeiend, maar daarnaast is het ook gewoon een aangename film met goeie en vaak grappige dialogen, een zekere spanning en veel menselijke situaties. Past in het rijtje van veel degelijke, hedendaagse films uit Italië of Spanje, maar weet zich te onderscheiden door het originele thema en de geloofwaardigheid (het wordt nergens een freakshow, hoewel het soms niet veel scheelt). Aanrader, 4 sterren.