The Band Wagon (1953)

Soort backstage musical die eerder aanvoelt als een eerbetoon aan Broadway legende Fred Astaire en eveneens dient als een tijdelijke verzoening tussen oude en nieuwe 'cinema'. Ik weet ondertussen wat een film als deze te bieden heeft: een graatmager verhaal dat om de haverklap wordt onderbroken door zang- en dansscènes, een vorm van overacten die zelfs Balthazar Boma uit F.C. De kampioenen niet kan volhouden en nog een aantal kenmerken uit vroegere Astaire vehikels zoals long takes, comic relief en uiteraard het weerzinwekkende kastijden van de vloeren genaamd tapdans. Gelukkig wordt dat laatste binnen de perken gehouden. Traditioneel wordt er afgesloten met een grote show die meestal het hoogtepunt van de hele productie moet voorstellen. Afgezien van een interessant stukje (neo) noir vond ik het echter een onsamenhangende janboel. Vooral het nummer met de drie peuters die elkaar willen vermoorden raakt kant noch wal. Positief zijn de vele long takes die het uithoudingsvermogen van de cast op de proef stellen en enkele grapjes die een glimlach tevoorschijn toveren. Over het algemeen blijft er vrijwel niets nazinderen en blijf ik achter met een leeg en onvoldaan gevoel.

Ik ben weer eens ontzettend dankbaar voor de manier waarop deze film is opgepoetst, echt een meerwaarde bij dit soort technicolor cinema. De eerste helft vond ik echt top, goed geschreven met een combinatie van prachtige nummers en decors (die speelhal bij de schoenenpoetser!) en een hilarische storyline met Buchanan als overambitieuze regisseur. De tweede helft start een stukje minder, aangezien het verhaal wordt losgelaten en er een revue voor in de plaats komt met nummers die ook nog eens irritant oubollig zijn (Louisiana Hayride, Triplets). Maar gelukkig culmineert dit in Girl Hunt Ballet, dat misschien wel het beste is van de hele film. Je ziet daarbij ook dat het medium film iets toevoegt aan de musical, aangezien hier veel meer met camerastandpunten wordt gedaan. Leuk om te lezen dat Michael Jackson dit segment als inspiratie heeft gebruikt voor zijn videoclips, dat valt wel op zijn plaats nu.

Hier voor me heb ik een foto in Life Magazine van een 66-jarige Fred Astaire die "betrays some weariness as he uses a practice bar [een "ballet-barre"] for support while working out a new dance routine." Het grappige is dat ik van al die vermoeidheid en al die inspannende oefeningen helemaal nooit iets terugzie op het scherm, want daarop is Fred Astaire altijd zijn achteloze, zorgeloze, innemende zelf, wars van pretenties en pedanterie – ik ken maar weinig acteurs die me bij hun eerste verschijning in welke film dan ook meteen in zó'n goede bui kunnen brengen. Natuurlijk is hij in The band wagon twaalf jaar jonger dan op de foto, maar wat maakt het uit: dit is een verhaal van niets (een soort Broadway-tegenhanger van de Hollywood-setting van Singin' in the rain), maar de kleuren, de zwierige regie en de drukke bijrollen vormen het podium waarop Astaire zijn magie mag dansen. En Cyd Charisse is niet alleen een waardige partner maar ziet er ook nog eens uit om óp te eten.         Het onderschrift bij de foto uit Life vervolgt (en eindigt) trouwens met "Still, at 66 he could rehearse longer than most of the younger dancers."