Dolores Claiborne (1995)

Kathy Bates vind ik schitterend acteren, Jenifer Jason Leigh is dat minder overtuigend, in dit duister familiedrama dat voor de helft met flashbacks is opgebouwd. In zijn geheel wat langdradig. Heel wat onverkwikkelijke scènes zoals de echtelijk disputen, niet zonder geweld, de trieste ervaringen van de jonge Selena met haar vader, de openingsscène... Meeslepend, dat wel, maar toch geen aangenaam kijkstuk.

I say, "Shit, she may be ugly now, but you should've seen her when I was drinking!" Meer dan behoorlijk drama naar een boek van Stephen King. Kan me herinneren dat de film bij uitkomst in '95 gretig binnen gehaald werd maar danig teleurstelde aangezien er geen eng moment in voor komt. Sterker nog, vond het destijds een uitermate saaie film, iets dat nu overigens wel anders is. Drama in vele lagen, omtrent praktisch parallelle gebeurtenissen, de invloed en dreiging van het verleden en de vele vragen twijfels die er nog zijn. Uiterst degelijk wordt er terug gewerkt en komen er zelfs vergeten en verdrongen dingen boven. Heel spannend is het allemaal niet, doch verliest de film niet aan kracht en blijft het tot het einde onzeker hoe de vork nu daadwerkelijk in de steel zit. Kunstig zijn de overgangen naar flashbacks te noemen die overlopen van kleur waar de realiteit grauw en somber is. Een aantal kunstige scènes strelen het oog zoals het silhouet van het huis tegen een bloedrode hemel, prachtig! Bates is meer dan prima maar ik vind persoonlijk Judy Parfitt op het einde als gefrustreerde en bijna valse bejaarde geniaal. Straitharn, een rol die hem niet gewoon is, doet het ook prima hoewel de eerste scène tussen hem en Bates, de aanloop naar de eerste klap die hij uitdeelt, nogal geforceerd en onwerkelijk. Dolores Claiborne is een meer dan prima en goed geacteerd drama.

The King of Horror doet eens wat anders dan horror.... of toch niet? Want is het hele bestaan van Dolores Claiborne geen horror? De beledigingen van haar zuipende echtgenoot, de hardnekkige moordbeschuldigingen , een dochter die helemaal vervreemd is van haar moeder, een leven van twintig jaar ten dienste van een rijke aristocrate... De hele vraag in de film is of zij inderdaad haar echtgenoot en de oude werkgeefster heeft vermoord door deze als ongelukken te laten overkomen . Stukje bij beetje leiden (sterke) flashbacks, verdachtmakingen, twijfels, onthullingen, naar een tevredenstellende conclusie. Bijzonder dat Stephen King dit boek toen geschreven heeft, want het heeft niet zoveel met al zijn andere werken te maken en lijkt een heel persoonlijk project. Kathy Bates is majestueus in haar rol als moegeleefde vrouw die alleen nog op enig begrip van haar dochter kan rekenen. Kreeg er echt rillingen bij. Een uitstekende film is dit.