The Picture of Dorian Gray (1945)

Ik was al wel wat bekend met het verhaal, maar nu toch eindelijk de film gezien. De film is best wel mooi gedaan, en het was dan ook niet te verwonderen dat het voor cinematografie een Oscar won en voor art direction een nominatie. Het begin is mooi gedaan, al zijn de personages soms net iets te stijf in de hark moet ik toch zeggen. George Sanders trekt vooral de aandacht naar zich toe, terwijl de hoofdrol toch Hurd Hatfield (Dorian Gray) is. Al is dat deels te wijten aan de rol zelf. Bijrol Angela Lansbury is gelukkig nog een verfrissing. Later wordt het te wispelturig, maar naar het einde toe komt dat gelukkig nog wel goed. Knap werk van het schilderij. Gezien het gebrek aan special effects om met het schilderij overweldigende ideeën te verwezelijken, kiest men vooral voor suggestie en de nodige shockmomenten. De muziek van vooral Chopin helpt de sfeer wel. De film zelf had toch iets levendiger gemogen, al moet ik bekennen dat hierdoor de film eigenlijk wel z'n mysterie kent en een duister kantje krijgt. Een film die opvalt tussen de vele film-noirs van het moment.

In een ver verleden, tijdens mijn middelbare schooljaren, heb ik het beroemde boek van Oscar Wilde gelezen. Daar is mij vrijwel niets van bijgebleven. Nu ik voor het eerst een verfilming van het boek gezien heb, begrijp ik weer waarom dat is: het plot spreekt mij totaal niet aan. Het begin over de ontluikende liefde tussen Dorian en de zangeres Sybil is nog best leuk, maar vanaf het moment dat hij haar rücksichtlos aan de kant schuift, gaat het snel bergafwaarts met het verhaal. Enig hoogtepunt: het leuke liedje “Good-bye, little yellow bird”, mooi gezongen door een lieftallige Angela Lansbury, die nog aan het begin van haar carrière stond. Mijn waardering geldt vooral haar aandeel in deze film. Fans van Donna Reed kunnen zich de moeite besparen, want deze schoonheid heeft niet meer dan een cameo-achtige bijrol.

Een pittige film met een knappe script (Oscar Wilde !) wat zich o.a. uit in de prachtige manier waarop George Sanders giftig-cynische opvattingen over het huwelijk, de vrouw, de man, de samenleving enz.verkondigt. Daarna ontplooit zich het mysterie in het verhaal, waarin hoogstens één horroreffect voorkomt. Dorian blijft uiterlijk heel aantrekkelijk maar de boosheid schuilt in hem en verrot zijn ziel, en is het besluit dat al wie kwaad sticht en pijn veroorzaakt, toch één maal tot inkeer komt door wroeging en spijt en zichzelf straft ? Verzorgde setting, het tijdsbeeld goed getekend en met uitstekende vertolkingen waarbij de piepjonge Angela Lansbury reeds erg opvalt.