Week-End à Zuydcoote (1964)

Niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden maar echt een meesterwerk is dit toch ook niet. Jean-Paul Belmondo is de wat opportunistischer franse soldaat die (letterlijk) gestrand is op een smal stukje kust. Opgesloten tussen de vijandelijke Duitse troepen aan de ene en de Noordzee aan de andere kant dwaalt hij wat richtingloos door dit niemandsland. Samen met zijn maatjes probeert hij er maar het beste van te maken en doet hij pogingen om naar Engeland te komen. Tijdens zijn omzwervingen komt hij allerlei volk tegen wat daar dus ook maar vast zit. Begin van de film deed me een beetje denken aan een soort oerversie van Jarhead, soldaten die zich voornamelijk lijken te vervelen. Probleem met de film is dat het niet echt allemaal lekker uit de doeken komt. Het is allemaal net zoals de omzwerving van de hoofdpersoon vrij richtingloos en de ontmoetingen zijn vaak maar weinig interessant en oppervlakkig uitgewerkt. Zelfs de relatie met Jeanne, die toch werkt als een soort katalysator in het verhaal is maar vrij minimalistisch. Je ziet het karakter van Belmondo wel steeds cynischer, bozer en verwarder worden door het hele gebeuren en met het naderen van de Duitse tropen neemt de druk op de mannen steeds meer toe. Jammerlijk dat het allemaal te veel aan de oppervlakte blijft borrelen. Nergens weet deze film uit te groeien tot een sterke en boeiende karakterstudie. Het blijft een gemis aan diepgang en dat is zonde want cinematografisch is de film best heel behoorlijk. Het strookje land waar de Fransen en Engelse in de val zitten ziet er geloofwaardig en spookachtig uit met al dat verlaten militaire materiaal en beschadigde gebouwen. Bovendien heeft deze film waarschijnlijk meer explosies dan Rambo 3*

Deze vanavond bekeken. Behoorlijk goede (anti-)oorlogsfilm over Franse soldaat Belmondo die in 1940 aan de kust bij Duinkerken pogingen onderneemt om naar Engeland te komen en hierbij allerlei vooral vreemde types ontmoet en zelf feitelijk geen haar opschiet. Mooi in beeld gebracht, vooral de massascene's op het strand, mooie kleuren, goede acteurs en prachtige muziek, maar, juist omdat er niet een echte verhaallijn verder in zit, blijft het allemaal wat van de hak op de tak gaan en omdat, behalve Belmondo zelf, alle andere karakters telkens maar even aan bod komen, omdat de hoofdpersoon, dan weer verder gaat, heeft de verhaalstruktuur meer weg van een soort vermomde roadmovie. Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Opvallend grootse productie. Je mist wel wat specifieke historische context aan het begin van de film, ook al wordt gaandeweg een en ander duidelijk. Ondanks de indrukwekkende decors en de vele explosies ligt de nadruk eigenlijk veeleer op oorlogsbespiegelingen, met name van het personage van de immer recalcitrante Belmondo. In dat opzicht best een originele en volwassen film, hoewel het af en toe wat langdradig wordt vanwege het ontbreken van een strakke verhaallijn.