C'est Arrivé près de chez Vous (1992)

Grappige en unieke film. Wat gemixte gevoelens, maar uiteindelijk wel goed bevallen. Benoit is zoals al eerder gezegd een geweldig personage. Poelvoorde zet een heerlijke rol neer, die me eigenlijk sterk deed denken aan Patrick Bateman uit American Psycho, alleen is deze film wel een stuk grimmiger. Ontzettende gladde, arrogante klootzak, maar echt met verve gespeeld. Zijn mimiek af en toe alleen al . Enkele scenés die vrij hilarisch waren, zoals die met het oude vrouwtje en de verkrachtingsscene. Hou persoonlijk wel van dat soort zwarte humor. Allemaal positieve punten tot nu toe, maar toch merkte ik dat mijn aandacht op sommige momenten echt verslapte. Sommige scenes, zoals die stukjes met Benoit's familie en die etentjes telkens tussendoor, vond ik een stuk minder geslaagd en zat stiekem toch weer te wachten op de volgende moordscene. Echt veel van die grappige scenes, zoals ik die net al aanhaalde, zaten er ook weer in vond ik, en het had er denk ik goed aan gedaan als de film gewoon nog wat korter was geweest. Ook het einde vond ik niet zo sterk. Misschien dat dit zo'n film is die je pas écht gaat waarderen als je hem de tweede keer ziet. Vond hem zeker goed, maar niet geweldig ofzo. Een ruime 3,5*.

Mijn eerste kennismaking met de acteur Poelvoorde, en ook meteen de beste rol die ik van hem gezien heb. Bizonder naturel als een criminele psychopaat, die met een verraderlijke charme een cameracrew om de vingers weet te winden en ze medeplichtig meesleurt bij diens immorele, decadente dagelijkse escapades. Hoogmoedige arrogantie is het personage niet vreemd, die zichtbaar geniet van de aandacht van de camera en die wat graag zijn talent als rovende crimineel etaleert. Het dicht op de huid zittende camerawerk (Bij vlagen ook nog eens verbluffend goed) draagt nog eens bij voor extra schokkend realisme. Een uitdagende, confronterende film, en waarschijnlijk niet geschikt voor tere zieltjes. Ikzelf was bij eerste kijkbeurt in ieder geval completely flabbergasted.

Herzien. De grappige en tegelijkertijd grimmige mockumentary heeft nog weinig aan stootkracht verloren en is amper gedateerd, waarschijnlijk omdat alles bij de release in 1992 al oogde alsof het zo was weggelopen uit de jaren '70. Benoit van Poelvoorde is werkelijk subliem in de hoofdrol en er zijn vooral dankzij hem veel memorabele scenes en monologen. Hier en daar draaft hij een beetje door, vooral in zijn semi-pretentieuze poëtische gewauwel dat iets teveel screentime krijgt toebedeeld, maar afgezien daarvan valt er weinig op de film aan te merken.