Bloody Tennis (2026)

Fight. Win. Grow. Het zijn woorden die meerdere keren in de film zijn te horen. Ze dienen als een soort mantra voor de zes tienermeisjes die op een obscure tennisschool leren dat je tot alles bereid moet zijn als je iets in de sport wilt bereiken. Dat het daarbij om leven en dood gaat, maakt de openingsscène meteen duidelijk. De film presenteert een fraaie, bizarre en humoristische ouverture met een moorddadige afloop. En zo hoort het ook want het credo van de tennisschool luidt dat je nooit op het centercourt van Wimbledon zult spelen als je niet over lijken gaat. Het verhaal is simpel en de afloop is voorspelbaar. Desondanks maakt regisseur en schrijver Niklas Chryssos een amusante en groteske film waarin de lichamen van de tennissende meisjes niet alleen tijdens de training worden mishandeld. Douchescènes, catfights en sapphisch verlangen doen denken aan de hoogtijdagen van de exploitatiefilm. Verder een aantal aardige horrorwaardige scènes en een prima onheilspellende sfeer die door de afgelegen setting en de obscure opleidingsmethoden worden opgewekt. Terwijl de etnische afkomst van de meisjes nogal divers is, is de karaktertekening daarentegen erg eendimensionaal. Gelukkig zien de meisjes er appetijtelijk uit en dat feit grijpt de camera aan om uit alle macht te proberen om de vieze voyeur in de fatsoenlijke kijker wakker te schudden. Ik zal eerlijk zijn. Die pogingen waren succesvol.