Hello Out There (1949)

De laatste film van James Whale had onderdeel van een episoden-portmanteau moeten worden, maar toen de producer met dit deel niet blij was werd dat idee naar de prullenmand verwezen en verliet de teleurgestelde regisseur de movie-business. Gebaseerd op een kort toneelstuk van William Saroyan is dit praktisch een eenakter voor twee personen, een gokker genaamd Photo Finish die vanuit zijn cel wanhopig probeert om contact te maken (vandaar de titel) en een jong meisje dat zich door zijn bravado laat imponeren en belooft hem te zullen bevrijden. De art-direction (naar het schijnt eveneens van Whale) is bijna expressionistisch, met schuine tralies, dreigende schaduwen en eenzame lichtpunten, en misschien meenden Whale en zijn hoofdrolspeler Harry Morgan dat het theatrale geschreeuw van de hoofdpersoon wel goed bij dat decor zou passen, maar als kijker kreeg ik er al gauw genoeg van, en dat het personage van Marjorie Steele voor de opgewonden gevangene zou vallen leek mij eerder op instigatie van de schrijver die aan de touwtjes van zijn marionet trekt dan een natuurlijke of begrijpelijke ontwikkeling. Interessant vanwege de naam van de regisseur en vanwege de experimentele insteek, maar te theatraal om echt geslaagd te mogen worden genoemd – misschien had een "zwaardere" en/of soberder acteur in de hoofdrol de zaak nog wel kunnen verkopen, maar Morgan is niet de man om mij mee te krijgen, hoezeer ik zijn overgave ook waardeer.