La Venue de l'Avenir (2025)

De Franse overheid wil een verlaten boerderij afbreken om er een parkeergarage te kunnen bouwen, maar daarvoor hebben ze toestemming nodig van de nazaten van de laatste eigenaar Adèle Meunier [Suzanne Lindon] die de boerderij in de jaren 1890 verliet om haar geluk te zoeken in Parijs. Vier vertegenwoordigers van de nazaten gaan in de boerderij op zoek naar waardevolle voorwerpen en ontdekken hun gezamenlijke voorgeschiedenis aan de hand van de foto’s en brieven die er zijn achtergebleven voor ze besluiten of ze het laten afbreken. Heden en verleden lopen op amusante wijze door elkaar in dit lichtvoetige, pretentieloze nostalgische eerbetoon aan Parijs waarin duidelijk met veel zorg een aandacht is gewerkt aan de kostuums en de make-up van de tijd waarin Adèle leefde.

Een kleurrijke film met dito beelden, waarin het verleden met het heden wordt verweven in het kader van de toekomst die wordt onthuld in de schoonheid en expressie van schilderkunst en fotografie tot in het moderne artwork van nu. Erfgenamen ontmoeten elkaar en kruisen zo het pad van hun voorouders, waarbij 1 dame in het bijzonder een breekpunt vormt die zijn weerga niet kent. Plaatje van een film. La venue de l'avenir in een woordspeling van L'avenue de l'avenir. De lichtstraat.. Opvallend: De look van Sara Giraudeau als ze haar dochter ontmoet, Sara zou de dochter van Silvia Kristel kunnen zijn..

Goeie film over een familie die moet beslissen wat ze met een oud huis doen vanwege een erfenis. Twee verhalen die parallel worden verteld en gescheiden zijn door 130 jaar. Het constante schakelen tussen heden en verleden benadrukt extra de verschillen. Het duurt wel even voordat duidelijk is welke richting de film op gaat en het verhaal uit het verleden is boeiender dan dat van het heden.