It Feeds (2025)

Psychiater Cynthia [Ashley Greene] kan door middel van aanraking de diepgewortelde trauma’s zien waar haar cliënten zien. Tijdens een sessie met Riley [Shayelin Martin] ziet Cynthia dat een demonische entiteit zich voedt met Rileys trauma’s. Vanwege haar eigen verleden, vindt Cynthia het te gevaarlijk om Riley te helpen. Haar tienerdochter Jordan [Ellie O’Brien] kan dat niet over haar hart verkrijgen en besluit Riley thuis op te zoeken in een poging haar met haar eigen spirituele gave te helpen. Start als een routinematige demonenhorror met flauwe jumpscares, maar heeft in de tweede helft een paar geslaagde momenten. O’Brien speelt erg goed en ontpopt zich als een klassieke scream queen waardoor dit beter is dan je op basis van het basisverhaal en de inleiding zou verwachten.

Je ziet bij de moderne horrorfilms duidelijk een verschuiving. Waar het vroeger meer ging om het narratief en dialogen, is tegenwoordig vaker de sfeer bepalend. Die wordt goed opgebouwd en qua vorm is deze film onderhoudend, beklemmend ja bij tijd en wijlen eng. Neerslachtig, de aard van deze hongerige geest die jonge vrouwen plaagt is beestachtig. Het verhaal en de karakters zijn verder niet noemenswaardig te noemen en de plot kun je op een bierviltje kwijt. Ik vind dat wel wat jammer. Niettemin is het acteerwerk prima en wat er qua verhaal inzit word overtuigend gebracht. Wat goed werkt is de vader van het meisje. Die het geheel een fatalistisch karakter geeft. Een gevoel van "er is geen hoop iedereen gaat dood". Helaas helaas die stomme Amerikanen gaan tegen het einde hele rare toeren uithalen. Ik zal er verder niets over verklappen maar dit einde kost gewoon een punt. Een 2.5 dus

Het bekende concept rond een kwaadaardige entiteit wordt hier toch op een leuke en spannende manier naar de kijker gebracht. Dit is dankzij een wat andere benadering waarbij een helderziende therapeute en een vader zo hun eigen opvattingen hebben om al of niet hulp te bieden of deze te aanvaarden. Het verhaal wordt goed opgebouwd met aandacht naar de motieven van de vader en zijn dochter en waarom hij uiteindelijk kiest om voorgoed af te rekenen met die entiteit die zijn dochter in bedwang hield. Ook de redenen van de therapeute kan je volgen om eerst niet mee te gaan om zijn dochter te helpen en naderhand als het onheil geschied is om dan wel voor haar eigen dochter alles op alles te zetten. Een paar enge beelden passeren en de sfeer is op sommige momenten best naargeestig. Daarbij ook nog goed spel van de hoofdpersonages, vooral Ellie O' Brien als dochter van de therapeute ( Ashley greene ) speelt een sterke rol. 7/10