Suncoast (2024)

Matige film over een tiener die het moeilijk heeft thuis, omdat haar broer op sterven ligt. Een weinig opzienbarend regiedebuut, maar wel met prima acteerwerk. De film is niet slecht te noemen, maar simpelweg wat aan de saaie kant. Een coming-of-age verhaal dat niks nieuws heeft te bieden. Net geen 3.0 sterren.

Drama over meerderjarig worden in een gezin, dat gespleten wordt door de zorg voor een ernstig zieke zoon. Prima regiedebuut van Laura Chinn, die naar verluidt deels put uit eigen ervaringen. Ook de jonge Nico Parker is goed op dreef.

Diep ontroerend portret van tiener Doris [Nico Parker] vanaf het moment dat haar ouders broer Max [Cree Kawa] wordt overgeplaatst naar Suncoast, een zorginstelling voor mensen die in de laatste fase van hun leven zijn. Max heeft een hersentumor en Doris heeft zes jaar lang het grootste deel van de zorg voor haar broer op zich genomen. De opname voelt eerst als een bevrijding en Doris weet voor het eerst in jaren vriendschappen te sluiten. Maar haar dominante moeder [Laura Linney] is verbolgen over Doris’ drang naar vrijheid. Doris vindt steun in Paul Warren [Woody Harrelson], een weduwnaar die bij Suncoast is vanwege de euthanasiezaak rondom Terri Schiavo. Autobiografisch drama is buitengewoon goed geschreven en bevat een briljant spel van Parker, die zich probleemloos staande houdt naast de eveneens uitstekende Linney en Harrelson. Ook Ella Anderson, Daniella Taylor, Ariel Martin en Amarr verdienen lof voor de authentieke wijze waarop ze Doris’ nieuwe vriendenclubje neerzetten. Geen valse noot te bekennen in dit meesterwerk waarbij ik aan het einde mijn tranen niet kon (en niet wilde) bedwingen.