The Surfer (2024)

Al snel had ik een lichte hekel aan de presentatie van de hoofdrol. Wat een irritante vent. Erg Amerikaans neergezet. Maar natuurlijk ging Cage “all the way” en werd dat nare vanzelf een heerlijk ellendige koortsdroom. Hoe de gifbeker zou worden leeggedronken, daar zit je dan als toeschouwer op te wachten. Raar maar waar. Dat moet gebeuren voor de lichten weer aan gaan. En dat was het waard: sfeer, tempo, personages maken dit verhaal echt boeiend. De humor mocht niet ontbreken! #iffr2025

Before you surf, you suffer. Nicolas Cage heeft een nieuwe niche gevonden waarin hij vaak in over-the-top, hallucinante werkjes los gaat. Soms werkt het (Colour out of Space, Mandy), soms niet zo (Renfield, Willy's Wonderland), maar ik was toch wel geïntrigeerd door deze The Surfer. Gemist op IFFR, maar nu wel in de bios meegepakt. The Surfer speelt zich af in Australië, waar Cage een beetje leeft in het verleden - hij heeft een goeie baan maar zijn huwelijk is op de klippen, en hij wil het huis aan de kust kopen waar hij is geboren om zijn zoon net zo'n surfende jeugd te gunnen als hij zelf had. Maar als hij met z'n zoon daar probeert te surfen blijkt dat buiten de locals gerekend. De lokale surf-gang heeft het niet zo op buitenstaanders. The Surfer begint nog kalm maar vervalt langzamerhand in een koortsige nachtmerrie, waar Cage er een nogal obsessieve natuur op na houdt. Ik kan me ook niet echt in hem verplaatsen, in dat hij stap na stap de meest onlogische keuzes maakt. Maar de unheimliche sfeer, de beelden, en de afwikkeling van het algehele verhaal werken voor mij dan wel weer. Cage kon ik hier ook goed pruimen. Een soort van surfversie van Wake in Fright met een obsessiviteit die aan Fitzcarraldo doet denken, met een toefje delirium en psychedelica erbovenop. Ik lust dit wel.

Finnegan geeft dit vehikel voor Nicolas Cage een zekere arthouse-kwaliteit, maar dat is het enige wat dit onderscheidt van de vele B-films waar Cage zich al jaren aan de lopende band voor leent. Hij speelt een welgestelde man die met zijn zoon [Finn Little] terugkeert naar het Australische strand waar hij een deel van jeugd doorbracht. De man krijgt direct tegenwerking van een groep surfers dat deel uit lijkt te maken van een sekte onder leiding van Scally [Julian McMahon] die gericht is op het stimuleren van mannelijkheid onder motto “surfer, suffer”. Er is een oudere, schijnbaar thuisloze man [Nicholas Cassim], een vrouw [Nina Young] die regelmatig haar hond uitlaat in de omgeving van het strand, een fotograaf [Miranda Tapsell], een pizzaverkoper [Tyren Maclou] en een agent [Justin Rosniak] die niets doet aan het overschrijdende gedrag van ‘The Locals’. Cage mag de remmen loslaten om gestalte te geven aan de fysieke en geestelijke aftakeling van zijn personage die mogelijk verband houdt met een incident uit zijn jeugd. Begint veelbelovend, maar raakt halverwege de weg kwijt en eindigt in een wirwar van vage, half uitgewerkte ideetjes. Een matige mix van elementen Fight Club en Falling Down. Hoogste tijd om die films weer eens tevoorschijn te halen dus.