All of Us Strangers (2023)

Een mooie ontroerende film over liefde en verlies. De film begint traag, met een portret van een Adam, een eenzame schrijver die in een modern flatgebouw woont. Hij werkt aan een verhaal over zijn ouders, maar het vlot nog niet. Hij ontmoet zijn drankzuchtige buurman Harry, naast hem de enige bewoner van het nieuwe complex. Er ontstaat al snel een romance tussen de twee eenzame zielen. Ondertussen bezoekt Adam vaak zijn ouderlijk huis, waar hij het contact herstelt met zijn ouders. Hij praat over zijn homoseksualiteit en de ouders gaan er elk op hun eigen manier mee om. De film gaat over rouw en de dingen die we graag tegen geliefden hadden willen zeggen als ze er plots niet meer zijn. De ouders blijken namelijk al lang overleden en Adam voert in zijn fantasie gesprekken met hen over hoe zijn leven verloopt. Hoewel ik de ouders verdacht jong vond, dacht ik nog even dat het wellicht zou kunnen. Een tienerzwangerschap misschien. Maar toen de vader wel heel goed reageerde op zijn coming-out en er tranen vloeiden voor elkaars vergiffenis begon ik te te beseffen dat dit de reactie is die Adam nodig had. Dit is het leven is dat Adam graag had willen hebben, maar door hun vroegtijdig overlijden nooit heeft gehad. Wat volgt is een tragisch spookverhaal waarin Adam de goedkeuring van zijn ouders zoekt en ze zich uiteindelijk met elkaar verbinden. De scene in het Amerikaanse restaurant is hartverscheurend. De dood van Harry die daarop volgt en tevens de geestverschijning van hem voelde voor mij als iets teveel. Een triest moment is het zeker, maar na de voorgaande scene kwam het bij mij minder binnen. De slotbeelden met de sterrenlucht zijn dan weer prachtig. Een krachtig verhaal over houden van en loslaten, waar ik echt even van moest bijkomen. 4^

Adam [Andrew Scott] is een van de twee bewoners van een enorm appartementencomplex. De andere is Harry [Paul Mescal], met wie hij na kennismaking een relatie begint. Adam bezoekt regelmatig zijn vader [Jamie Bell] en moeder [Claire Foy] die stierven als gevolg van een verkeersongeluk toen Adam 12 jaar oud was. Het basisgegeven van Taichia Yamada’s boek werkt beter op papier dan op film en Haigh stelt je geduld behoorlijk op de proef in het verwarrende eerste uur. De uitstekende cast, met Scott als uitblinker, houdt de aandacht vast tot de mooie ontknoping. En wat een heerlijke soundtrack!

Uitstekende film, al moet ik toegeven dat mevrouw Vlaschjan nadien even moest uitleggen hoe de vork precies in de steel zat. Dat viel nog niet mee, want ze was zwaar geëmotioneerd. Het is dat zij niet aan sterren doet, anders waren het er vast vijf geweest. Persoonlijk was ik gedurende de film te veel bezig met de vraag hoe het nou precies zat om echt geraakt te worden. Misschien ben ik daar het type ook niet echt voor. Maar ik vond het een fijne, slimme film. Gek genoeg maakten vooral de scènes waarin Adan aan zijn ouders uitlegt hoe het er tegenwoordig aan toegaat indruk. Vooruitgang op lhbti+-vlak gaat tergend langzaam, maar in de afgelopen decennia is wel íets veranderd; dat stemt toch hoopvol. De roman heb ik niet gelezen. Had er ook nog nooit van gehoord. Op zich wel benieuwd naar nu, al is het jammer dat ik het plot al ken. Je kunt niet alles hebben.