Slotherhouse (2023)

De tweede horrorspeelfilm van regisseur Matthew Goodhue mikt duidelijk op het absurdistische, maar lang weet dit uiterst bijzondere concept spijtig genoeg niet stand te houden. Alpha de Luiaard is uiteraard een showstealer en weet geregeld komisch uit de hoek te komen dankzij de bizarre ideeën van scenaristen Bradley Fowler en Cady Lanigan. Het uiteindelijke gegeven werkt echter uiteindelijk veel beter als kortfilm waardoor Slotherhouse al snel een uitgesponnen en overbodige indruk maakt, bovendien compenseert Goodhue de boel aanzienlijk weinig wanneer het op de horror zelf aankomt. De slasherelementen zijn tam van aard en nadat je Alpha drie keer moordlustig bezig ziet is daar de lol ook snel vanaf. Daarnaast acteert de cast ongekend matig en leunt veel te sterk op slecht uitgedachte stereotypes. Naarmate het einde vordert levert de film een maatschappijkritische laag, maar de taferelen die zich vooraf spelen zorgen spijtig genoeg dat je dit niet heel serieus kan nemen. De meeste punten gaan uit naar de ontwikkeling van de luiaard zelf, want Goodhue vangt er omheen weinig mee aan.

Op zich was het best een goed idee, maar de uitwerking is echt helemaal mis, want voor een komedie valt er opmerkelijk weinig te lachen, en voor een horror is het toch wel wat weinig eng. Het idee om voor de luiaard een overduidelijk zelf geklust speelgoedbeest te gebruiken (‘no animals were used in this film’) was ook best goed, maar net te weinig over the top uitgewerkt om goed aan te komen. En het grootste gebrek van het hele ding. Zoiets vraagt om tankwagens vol fake blood, body parts die van het plafond af druipen, en een body count waar je de tel al na twee tellen van kwijt bent. Dat laatste is dan nog net wel gelukt, maar dat kwam omdat ik in slaap viel. Jammer.