Toen We van de Duitsers Verloren (2023)

Op de dag nadat Nederland de finale van het WK Voetbal van 1974 verloor van Duitsland, hangt de wat dromerige 12-jarige Jonas [Rein Hoeke] een beetje rond in zijn buurt wanneer hij zijn stoeren, balorige klasgenoot Daan [Kylian de Pagter] tegenkomt die op zoek is naar Jonas’ vriend Karsten. Samen gaan ze langs bij Karstens huis. Een buurvrouw weet zeker dat hij met zijn moeder op vakantie is in Torremolinos, een buurman zegt dat het gezin alweer thuis is gekomen en bezoek heeft gehad van de politie in verband met de vermissing van Catootje [Nora Beckers], de dochter van Jehova's getuigen en een klasgenoot van Jonas. De twee jongens leren elkaar kennen tijdens hun zoektocht en met behulp van korte flashbacks onthult Van Driel stukje bij beetje de achtergronden van deze jongens, maar ook het mysterie rondom de verdwijning van Catootje. Het Nederlandse antwoord op Peter Bogdanovich’ The Last Picture Show is een met veel aandacht voor detail gemaakte reconstructie van Nederland in de jaren 70 en zowel visueel als technisch een triomf. Het scenario is briljant opgezet, met allerlei verwijzingen naar de jeugdcultuur (de skippybal en de flauwe woordgrapjes). Iedereen verdient lof, maar ik pik casting director Madelief Blanken eruit. Want Hoek, De Pagter en Beckers zijn ronduit voortreffelijk in hun complexe rollen. En onthoud: “Schaam je, schaam hem, schaam …”

Zeer onderhoudende film over de opbloeiende vriendschap tussen twee jongens, de een een rouwdouwer, de ander wat introverter. Op de achtergrond speelt het verhaal van een verdwenen meisje, dat de film wat mij betreft een beetje in de weg zit. Op het einde wordt alles keurig rond gemaakt, dat had niet gehoeven. Het werd mij ook allemaal wat te sentimenteel. Maar de film geeft een prachtig tijdsbeeld, getuige ook de zestigers in de zaal die voortdurend zuchten van herkenning slaakten. Er werd uitstekend geacteerd en soms moest ik lachen. Wat wil je nog meer?

Niks mis met het scenario, de enscenering (soms wat te expliciet - SRV-wagen) en de sfeer. Alleen zo jammer dat de acteerprestaties van de twee jongens zo wisselend zijn: bij tijd en wijle tenenkrommend en dan weer spettert het van het doek.