The Zone of Interest (2023)

Het rustige leventje van het Duitse echtpaar Rudolf [Christina Friedel] en Hedwig [Sandra Hüller] wordt bedreigd wanneer Rudolf wordt overgeplaatst naar Oranienburg, ten noorden van Berlijn. Hedwig voelt zich juist thuis waar ze nu is en wil daar haar kinderen opvoeden. Een saai huwelijksdrama dat tot meesterwerk is verheven omdat 1943 en omdat het gaat om het gezin van kampcommandant Rudolf Höss en een huis dat aan drie kanten is omringd door concentratiekamp Auschwitz. Je zou denken dat vrouwlief het uitzicht, de herrie en de stank wel beu zal zijn?! De banale gesprekken over kleding, voedsel en vakanties zijn bedoeld om te shockeren – of op zijn minst een ongemakkelijk gevoel teweeg te brengen – maar het toont vooral aan dat ook de drijvende krachten achter de Holocaust een vrij alledaags privéleven hadden. Vooral de scènes met Rudolf Höss in Berlijn zijn ronduit saai. De beste momenten betreffen een niet geïdentificeerd meisje uit het dorp dat ’s avonds eten verzameld voor dwangarbeiders. Won vier prijzen op het Filmfestival van Cannes, waaronder de Grand Prize.

rare plotomschrijving waar maar weinig van klopt , Alleen het feit van Hoss en zijn gezin klopt , de rest is triviaal of ontbreekt . De film focust zich volledig op het gezin Hoss , waarin we vooral de dagelijkse gebeurtenissen de revue zien passeren , mevrouw Hoss is heel tevreden met wat ze heeft bereikt , een mooi leventje , een paar kinderen en een mooie tuin + een grote kas die ze zelf heeft aangelegd , als haar moeder op een gegeven moment langskomt toont ze haar vol trots wat ze allemaal heeft bereikt , je vraagt je op een gegeven moment af of ze wel weet wat er allemaal achter die muur plaatsvind , maar later in de film plaats ze een opmerking tegen een hulpje in de huishouding waaruit blijkt dat ze wel degelijk op de hoogte is . De regisseur heeft er bewust voor gekozen geen enkele gruwel van het kamp zelf te tonen , de enige aanwijzingen dat er wat mis is krijgen we via geluiden binnen , het blaffen van honden , gehuil van kinderen , schoten op de achtergrond , en geschreeuw van kampbewakers , maar er word niks getoont . dat is een keuze die je maakt maar ik vond het geen sterke keuze ,de tegenstelling tussen kamp en the happy home word nooit getoont , wat er overblijft is een nogal saaie opvolging van gezins scenes gecombineerd met een tikkeltje drama wanneer mevrouw Hoss overstuur is als blijkt dat ze wellicht worden overgeplaatst . dat deze film zo word bejubelt is mij toch wel een beetje een raadsel , ik vind er niks byzonders aan en op momenten is de film zelfs behoorlijk saai .

Een film over de nazi's in hun ideale wereldje, vlak naast Auschwitz. De focus ligt helemaal op de sprookjesachtige woning van de nazi familie van Rudolf Höss. Op de achtergrond hoor je wat er in het kamp gebeurt en de gebouwen zelf zijn ook grotendeels in het zicht. En dat maakt het zo confronterend. Want ook al doet de familie Höss alles om hun thuis een perfecte plek te maken, is de holocaust zo dicht bij. Je hoort en ziet het constant. En met die wetenschap is het eens zo triest dat de nazi's hard en kill bleven doorgaan met het vernietigen van mensen in kampen, maar het voor zichzelf probeerden te verbloemen met een perfect wereldje en alles voor te stellen als een vooral technische uitvoering, als een taak die volgens orders moest uitgevoerd worden volgens plan. Hier en daar zie je wel dat de impact van de geluiden uit het kamp sommigen even lijkt te raken, al is de empathie over het algemeen ver te zoeken of gewoon afwezig. Wat het beeld van de gruwelijke nazi's nog maar eens bevestigt.