Roter Himmel (2023)

Leon [Thomas Schubert] zit met een deadline voor zijn boek en zijn goede vriend Felix [Langston Uibel] werkt aan zijn fotografieportfolio voor zijn opleiding. Ze hopen rustig aan het werk te kunnen in het vakantiehuisje van Felix’ moeder vlak bij de Baltische Zee dat door de gunstige ligging gevrijwaard lijkt te blijven van de bosbranden die in de omgeving huishouden. Bij aankomst blijkt dat moeder een kamer heeft verhuurd aan Nadja [Paula Beer]. Vooral Leon stoort zich aan Nadja’s ogenschijnlijk nonchalante gedrag, maar is ook door haar gefascineerd. Volledig verteld vanuit het perspectief van Leon, een gefrustreerde, humeurige en daardoor nogal eens onvriendelijke jongeman die dankzij Schuberts innemende spel nooit de sympathie van de kijker verspeeld. Beer is een prachtig enigma in een film die vanaf het begin aanvoelt als een slowburner en overloopt van de sfeer. Het enige minpunt (en het is een behoorlijke) is dat het de verwachtingen niet waarmaakt en uiteindelijk met een sisser afloopt. Tot die tijd is dit een heerlijke, fascinerende film.

Erg genoten van het energieke spel van Schubert in deze film: zo gooit 18 keer een bal tegen een muur en vangt deze netjes weer op, helpt een fietser overeind, pleegt een telefoontje en rust welverdiend uit op het strand. Indrukwekkend! Nee hoor, knap hoe hij een nukkige vent speelt waar je in eerste instantie om grinnikt en daarna toch mee gaat leven. Want hebben wij niet allemaal weleens dat soort buien waarbij we niet verder kijken dan onszelf? Dat Petzold geen traumatische gebeurtenis nodig heeft om zijn humeur/hulpeloosheid te verklaren maakt hem des te geloofwaardiger. Mooi subtiel carpe diem-drama, dat zich rustig ontvouwt.

Alleraardigst filmpje, al weet ik niet of hij me heel lang bij zal blijven. Het kabbelt allemaal lekker voort, wat goed aansloot bij de moe-maar-voldane zondagavondstaat waarin ik verkeerde. Vooral het personage van de jonge schrijver vond ik geslaagd. Zijn hele leven draait om zijn tweede roman, die maar niet wil lukken. Dat brengt hem dermate van zijn stuk dat hij zichzelf en zijn omgeving nogal in de weg zit. Aan het einde volgen de gebeurtenissen elkaar ineens wel heel snel op, dat hoeft voor mij niet zo. En die slotscène? Ach ja. Ik vind het meestal een zwaktebod als we moeten weten hoe het x maanden of jaar later met de personages gaat, dat kun je volgens mij beter aan de verbeelding van de kijker overlaten, maar ik zal er niet wakker van liggen dat Petzold een andere keuze heeft gemaakt.