Humane (2024)

Inktzwarte satire over een toekomstige overbevolkte maatschappij waarin burgers grote sommen geld kunnen krijgen van de overheid als zij zich vrijwillig aanmelden om te sterven. Door de beperkte plaats van handeling doet één en ander nogal toneelmatig aan, maar de degelijke cast (vooral Enrico Colantoni is hier geweldig als Bob) weet wel raad met de rake dialogen en de balans tussen drama en humor is overwegend knap getroffen door regisseuse Caitlin (dochter van) Cronenberg. Tegen het einde ontspoort de boel een beetje, maar ach, dat is dan ook wel weer grappig. Pappa Cronenberg doet overigens de voice-over bij de D.O.C.S. reclamefilmpjes die langskomen.

Wegens een gebrek aan voedsel, water en grondstoffen hebben alle landen afgesproken om binnen een jaar de eigen bevolking flink te laten krimpen. In de VS is een euthanasieprogramma opgesteld dat zich voornamelijk – en met succes – richt op immigranten. Dus wanneer voormalige CNN-nieuwslezer Charles York [Peter Gallagher] en zijn echtgenote Dawn Kim [Uni Park] tijdens een familiebijeenkomst aankondigen dat ook zij zich hebben aangemeld voor vrijwillige euthanasie, komt dat als een schok. Nadat Dawn is vertrokken omdat ze van gedachten is veranderd, komt ene Bob [Enrico Colantoni] langs om zijn twee “kadavers” op te eisen. En dat betekent dat de aanwezige familieleden moeten uitvechten wie zich zal opofferen. Ecologische zwarte komedie is onevenwichtig van toon dankzij een hoge mate van overdreven acteren. De weinig aansprekende cast helpt niet mee, ook al is het uitgangspunt interessant en stelt het scenario van Michael Sparaga intrigerende vragen over de menselijke overlevingsdrang. Regiedebuut voor de dochter van David Cronenberg, die te horen is als voice-over bij de overlijdensberichten.

In de basis is het gegeven van Humane bijzonder interessant en geweldig bedacht, maar de uitwerking van regisseuse Caitlin Cronenberg laat toch te veel steken liggen. Met name de veel te prominente aanwezigheid van humor zorgt ervoor dat de ernst van de situatie verdwijnt, waardoor er nooit een bepaalde vorm van dreiging of verstikking heerst. De personages zijn niet onaardig geacteerd (specifiek Enrico Colantoni doet het erg goed), maar de acteurs gaan te stevig op in karikaturale typetjes die eerder vervelend dan realistisch zijn. Ondanks dat de boel een aantal goede punten aan te halen heeft, voelt het daardoor nooit als een situatie die in de toekomst voor mogelijk gehouden kan worden. Tegen de finale aan wint de film weer kracht bij, maar gooit al die potentie overboord voor een slap geschreven einde. Uiteindelijk biedt het geheel vooral te weinig bijtkracht en lef om enige vorm van impact na te laten, maar vanwege de inhoudelijke vormgeving blijft het wel onvoorspelbaar en intrigerend. Hopelijk durft dochter Cronenberg wat harder uit te halen met haar volgende film.