Saint Omer (2022)

Schrijver Rama [Kayije Kagame] bereidt zich voor op een moderne bewerking van de mythe van Medea en bezoekt daarom het proces tegen Laurence Coly [Guslagi Malanda] die haar 16 maanden oude dochter vermoordde. Rechtszaken zijn per definitie lastig te verfilmen vanwege het statische gegeven, maar Diop doet werkelijk geen enkele moeite om het visueel interessant te maken. En dus zit je te kijken naar pratende mensen gefilmd in statische totaalshots . Tussen de sessies door zien we Rama volstrekt oninteressante, dan wel vage dingen doen, zoals slapen. Won een aantal aansprekende prijzen, waaronder een César voor beste debuut! Ik zeg het er maar even bij...

Wie de goede bedoelingen en ideëen van het verhaal van deze film wil vernemen, leest hieronder de bespreking van [user=157338]De filosoof[/user]. Het verhaal stemt tot nadenken over de moeder-dochter relatie en hoe deze ook te begrijpen kan zijn vanuit een Afrikaanse cultuur. Met dat verhaal - gegoten in een rechtbankdrama - is niks mis, zeker niet hoe dit verhaal is ingebed in de filmgeschiedenis (Hiroshima, mon amour van Resnais, en Medea van Pasolini) en de muziekcultuur (Nina Simone aan het slot). Met de film evenwel wel, om het lelijk uit te drukken. Laat de close-ups weg, en je houdt een recht-toe vertelling over die niet boeit en soms zelfs verveelt. Gelukkig vormt het slotpleidooi van de advocate een uitzondering hierop: indringend, mede vanwege de filmische weergave.

Een film die zich afspeelt in een rechtszaal maar uiteindelijk geen echte film in het genre is. De lange shots op de beklaagde en op de onrustige, blijkbaar betrokken, schrijfster in de zaal laten al vermoeden dat er iets meer gaande is. Het eindpleidooi van de advocate van de verdediging en wat er zich ook met Rama afspeelt maken het duidelijk. Dit is een dieppsychologisch drama over zwangerschap en moeder zijn en wat er mee verband houdt, de geborgenheid tussen moeder en dochter, veel inniger dan gedacht, de twijfels, de onzekerheden, de angsten, de hulploosheid, de verwarring en in het geval van Laurence, het racisme (zie de aldus getinte en onbenullige getuigenis van haar prof). Een film waar ge moet inkomen. De jury van het FFG koos voor een complexe, innemende film. Zeer geslaagde vertolkingen en regisseuse Alice Diop lijkt mij het volgen waard. En ook Rodgers & Hart's "Little Girl Blue" was op zijn plaats.