Huesera (2022)

Wow, wat kroop deze film onder mn huid sech. De film mixt 1 vd zovele maatschappelijke taboes met lokale duistere folklore en brengt dit geheel op een zodanig sublieme, uiterst sfeervolle wijze tot de kijker, dat je werkelijk aan je scherm kleeft, zoniet erin wordt gezogen. Echt dikke pluim en staande ovatie voor de Mexicaanse regisseuse Michelle Garza Cervera, met volgens mij haar debuut langspeelfilm, want er dan zo boenk opzitten, zeer straf. Ik twijfel tussen een 9 en een 10, aangezien 9.5 niet kan.

Dit indringende filmdebuut van Michelle Garza Cerveras bewijst maar weer eens dat plastische demonen en monsters niet per se nodig zijn om een film angstaanjagend te laten zijn. Zwangerschap, geboorte en huilende baby’s zijn angstaanjagend genoeg en vormen hier nog slechts de ouverture voor nog meer angstaanjagende ellende die de jonge protagoniste Valeria te wachten staat. Versplinterende botten, gezichtsloze spookgestalten en verwrongen lichamen vormen de metaforen voor de vernietigende gevolgen van heteroseksuele onderwerping waaronder Valeria lijdt. Voorzichtig en stapsgewijs onthult de film niet alleen de schijnheiligheid die achter familiaire warmte schuilgaat maar ook de vrouwenhaat die zich achter christelijke beeldvorming verbergt. Huesera the Bone Woman is een scherpe uitlaat van feminisme. Een uitlaat die is gegoten in een beklemmende volksvertelling. De film vervlecht psychologische horror met bodyhorror en maakt gebruik van elementen uit de folklore om een non-conformistisch punt te maken. Ik vond de beeldspraak in het verloop wat aan kracht verliezen. Beetje veel van hetzelfde. Wel steeds boeiend is de sterk spelende Natalia Solián als Valeria die overigens voor niet-metaforische horror zorgt door uit nervositeit met haar knokkels te knakken en met haar schouderbladen vreemd te manoeuvreren. Dat plastische gedoe had op mij uiteindelijk meer angstaanjagende impact dan de metaforische inbreng.

Een zwangerschap maakt een vrouw extra kwetsbaar; in beginsel vind ik dat een erg intrigerend uitgangspunt voor een horrorfilm. Ook de vermenging met (Mexicaanse) folklore is dan iets waar ik best voor kan warmdraaien. Uiteindelijk ontbrak het me hier wat aan coherentie of motieven of - ik moet toegeven dat ik deze wat laat op de avond zag - er gaat het een en ander aan me voorbij. Dus de hoofdpersoon heeft een (lesbische) liefdesrelatie links laten liggen voor een wat sociaal meer geaccepteerd en uitgestippeld levenspad? Maar waarom bemoeilijkt Huesera haar levenspad, en onderhoudt haar vingergekrak meer dan een auditieve overeenkomst met diens karakteristieken of motieven? Hoewel het einde met al dan niet metaforische hellegang me beeldend best kon bekoren, het geheel doet me toch een beetje als los zand aan. 2,5*