Le Bruit des Trousseaux (2021)

Het gerammel van de sleutels. Claudel doet Dangerous Minds, en vlecht er als terloops nog even een mozaiekfilmpje bij, terwijl hij ook nog een bijbaantje heeft als manager van een supermarkt. Maar wat is het dat Alexis Pasquier naar de verborgen wereld van de gevangenis trekt - is dat het geheim van de voor gewone mensen verborgen wereld, is het het mysterie van wie al die mensen zijn en wat ze tot hun daden gebracht heeft, is dat de hoop ze te helpen, terug te brengen op het rechte pad. Of allemaal tegelijk misschien wel. In mindere handen zou dat een goedkoop en gemakzuchtig gedoetje worden, maar Claudel vindt daar een nuance en diepte in die maar voor weinig regisseurs beheersbaar is - zonder er ook maar een lettergreep aan te verspillen herinnert hij je er bijvoorbeeld aan dat in elke familie er binnen een graad of twee, hoogstens drie iemand is die in deze film meespeelt. Knap werk van Cyril Descours, zoals hij in zijn mimiek iets enorm afstandelijks overbrengt terwijl zijn innerlijk zo zoekend en behoevend is - en daarmee de absolute tegenpool met de immer mooiere Déborah François die haar ziel op haar arm draagt, met haar mimiek die voelbaarder is dan wat boekdelen spreken kunnen. Een film om nog wekenlang over na te denken, urenlange discussies over te voeren.