The House (2022)

Altijd fijn om een werkje van Emma De Swaef te zien. Deze animatiefilm / stop motion herbergt 3 verhaaltjes waarvan de eerste duidelijk van haar hand is. Die wollige figuurtjes zijn gewoon erg geweldig gedaan. Niet alleen de poppetjes zelf, maar ook de andere details zijn erg knap gereconstrueerd. Denk bijvoorbeeld maar aan het haardvuur. Het is ook vooral het eerste verhaaltje dat veruit het beste is van de drie. Qua sfeer, uitwerking en verhaal steekt het er langs alle kanten bovenuit. Lekker mysterieus waarbij een gezin zijn ziel lijkt verkocht te hebben aan een soort duivel en hiervoor de tol betaalt. De film had onder meer wat elementen mee van bijvoorbeeld The shining. De andere twee filmpjes vond ik zoals de meesten hier een stuk minder. Het tweede viel nog wel mee met die ratten, maar met het derde kon ik jammer genoeg niet veel. Jammer dat het eerste deel niet verder uitgediept werd, er was nochtans nog veel ruimte voor een langere plotontwikkeling.

Voor mij komt het nieuws dat Netflix mogelijk haar animatiestudio gaat sluiten als een triestig vooruitzicht. De streamingdienst is nu net zo plezant door onverwachte pareltjes als 'The House' (2022). Niemand doet meer iets met stop-motion en opeens wordt er een drieluik gemaakt met deze tijdrovende animatietechniek. Het eerste verhaal "And heard within, a lie is spun," is zonder meer het sterkst als een gitzwart sprookje rond een ambitieuze architect en een Faustiaanse deal met de duivel. Het oogt heerlijk kinderlijk en onschuldig, terwijl het eigenlijk een surrealistische hellegang vol bizarre indrukken. Het tweede verhaal "Then lost is truth that can't be won" is compleet anders in toon en stijl, maar heeft evenzeer een bittere invalshoek rond een antropomorfische rat die te kampen krijgt met een ongedierteplaag. Maar is hij zelf niet de plaag die hij wenst te bestrijden?! Tot slot een beetje lucht met 'Listen again and seek the sun' rond antropomorfische katten die een hippiecommune vormen na een apocalyptische milieuramp. Een lichte teleurstelling na twee ijzersterke verhalen, want de boodschap ligt er wel erg dik bovenop en het mist daardoor de nihilistische ondertoon.

Vlaanderen leerde Emma De Swaef kennen met het bekende stressmannetje van de Lijn 'Hier nen euro' van eind 2013 dat nog steeds hier en daar opduikt. Met de film Ce Magnifique Gâteau leverde ze opnieuw een film van 45 minuten af. Dat verhaal bestond ook al uit 5 verhaallijnen. Voor een langspeelfilm als The House werd dan ook opnieuw beroep gedaan op een combinatie van 3 verhalen. Het konden ook aparte kortfilms zijn, maar het geheel brengt hen wel meer in de kijker. Animatie met de gekende poppetjes die zorgen voor een zeer eigen stijl, ook al is stop-motion wel meer gedaan. De verhalen hebben ook een donkere kant. Hopelijk krijgen we hier meer van te zien.