Alcarràs (2022)

De film begint meteen met de ontdekking dat nergens op papier staat dat de Spaanse familie in kwestie het grond bezit waarop ze perzikken telen zodat ze weerloos staan tegen de wil van de landeigenaar om de perzikbomen te vervangen door zonnepanelen. Daarna kijken we twee uur naar de worsteling, strijd en wanhoop van de familie die moet verwerken dat hun leven als boer voorbij is. De film past aldus wonderbaarlijk bij de huidige boerenprotestenbeweging in Nederland, al wisselen de specifieke problemen voor de boeren wellicht per land en lijkt alleen in Nederland stikstof de directe aanleiding: bv. de mooie Franse film Au Nom de la Terre (Film, 2019) liet al het leed van de Franse boer, die ook niet kan overleven, zien. Deze film vind ik echter niet zo aangrijpend: we kijken vooral naar een familiedrama waarin de een zich wel en de ander zich niet kan aanpassen aan de nieuwe situatie zodat ze ruzie krijgen, puberende kinderen die lijden aan de spanningen en kleine kinderen die vrolijk doorspelen totdat hun speelgoed er niet meer is. Net als Estiu 1993 (Film, 2017) is de film realistisch maar het familiedrama wordt nergens bijzonder en anders dan Estiu 1993 wist de film – misschien omdat we de laatste tijd al zoveel hebben gehoord over het leed van de boeren – me niet te raken.

Onder de druk van projectontwikkelaars moet een boerenfamilie aan het eind van de zomer hun boerderij en het bijbehorende land verlaten. Drie generaties proberen er het beste van te maken maar door de lage inkoopprijzen nemen en de financiële zorgen nemen de onderlinge spanningen in de familie toe. Sfeervol drama zet een authentiek beeld neer van een Spaans boerenfamiliebedrijf met sterk werk van Josep Abad als de grootvader en nestor van de familie en Ainet Jounou (als kleindochter Iris), wiens spel net als dat van haar leeftijdsgenootjes volstrekt naturel is. Ik had graag wat meer verhaal gezien, maar als sfeerportret is dit zeker geslaagd.

Drama over een boerenfamilie die door een nalatigheid in het verleden op het punt staat zijn boomgaard en daarmee zijn inkomstenbron te verliezen. Dat leidt uiteraard tot spanningen binnen de familie. Gelukkig hebben de kleine kinderen daar weinig last van. Een sfeervol familieportret, dat rijkelijk profiteert van het naturel acteerwerk van de hele cast. Liefhebbers van deze film kan ik van harte L'Albero degli Zoccoli [a.k.a. De Klompenboom] van Ermanno Olmi (1978) aanbevelen.