The Lost Daughter (2021)

De 48-jarige Leda [Olivia Colman] is een in Engeland geboren maar in de VS wonende professor Italiaanse literatuur die gedurende haar vakantie in Griekenland op elk moment in tranen uit lijkt te kunnen barsten. Zowel de titel als haar interesse voor de zwangere Nina [Dakota Johnson], een jonge moeder, geven een indicatie van waar haar verdriet vandaan komt. In flashbacks ontdekken we hoe Leda [Jessie Buckley] worstelde met opvoeding van haar eigen dochter Bianca [Robyn Elwell] en Martha [Ellie Mae Blake] en hoe dat haar relatie met Joe [Jack Farthing] beïnvloedde. Ed Harris speelt de charismatische conciërge die probeert Leda uit haar schulp te laten kruipen. Gyllenhaal kiest er regelmatig voor om de scènes dusdanig chaotisch te filmen dat je als kijker opgescheept wordt met instabiele camera’s en halve hoofden waarbij soms zelfs de ogen door midden zijn gesneden), iets wat echt zo storend is en zo amateuristisch oogt dat ik dacht dat de beeldverhoudingen niet kloppen. Afgezien van haar haarkleur en accent lijkt Buckley totaal niet op Colman en Leda’s zonderlinge gedrag maakt het erg moeilijk om je met haar te identificeren. Maar geef haar een drankje en ze praat met een wildvreemde man die half zo oud is al haar over borstimplantaten en dergelijke. Goed spel van Johnson en Harris helpt, maar heel overtuigend is dit niet.

Jesus, hoe saai kan een film zijn en zulke irritante personages, zeker die Leda pure ergernis en verveling is wat deze film te bieden had.

Mooi hoor. Gyllenhaal geeft niet alles prijs en laat de kijker steeds in het ongewisse, ook aan het einde blijven dingen onbeantwoord. Personages die zich af en toe vreemd gedragen. Ik hou wel van dat mysterieuze, zoals het leven is in feite. De camera dicht op de huid, wat het intiemer maakt. Naturel gespeeld, maar ook weer niet zo naturel dat het te realistisch wordt. Eigenlijk zat ik, zeker het eerste uur, in nerveuze spanning te wachten tot er iets heel ergs zou gaan gebeuren.. "Als ze haar kinderen maar niet iets aandoet of zo..", dacht ik telkens, en we een soort van Trainspotting/baby in heroïnespuit-scène krijgen die je nooit meer van je netvlies krijgt. De reden waarom ik die film nooit meer hoef te zien, hoe goed ik 'm ook vind. Alleen werd het 'gezeur' van de kinderen, met name in de flashbacks, mij op een gegeven moment net iets teveel van het goede. Prachtig spel van Olivia Colman. Dakota Johnson had ik niet eens herkend. Wat een verschil met Fifty Shades of Grey.