Oxygène (2021)

Mja, best wel een fijne claustrofobische thriller waarbij een vrouw een race tegen de tijd ondergaat om te overleven in een afgesloten ruimte. Met enkel een HAL, hier MILO genaamd, tracht ze te weten te komen wie ze is en wat ze daar doet. Paniek en ongeloof maakt zich van haar meester en haar emoties komen vrij goed over op het scherm. Ik had wel de volle aandacht bij de film en ik wou wel weten wat er verder stond te gebeuren. Niet eenvoudig trouwens om dit te realiseren in een repetitief kader met slechts één personage en één locatie. Spanning en betrokkenheid waren wel degelijk aanwezig. Helemaal niet slecht dus. Geen topper, maar gewoon degelijk. Afronding naar boven, 3,5*.

De futuristische Buried. Volgens omschrijvingen had Alexandre Aja met dit project in Amerika willen blijven, maar door omstandigheden moest hij hiervoor terug naar zijn thuisland, waar hij sinds Haute Tension dit product aflevert. En Oxygene gaat weer verder dan de verwachtingen. Het begin is standaard; hoe kom ik in godsnaam hier terecht en vooral.... hoe kom ik hier in godsnaam weer uit? Het gaat hier om Liz, die hier sterk vertolkt wordt door Melanie Laurent. Wat al snel duidelijk is is dat paniek en angst de meest slechtste raadgevers zijn. Ze heeft namelijk nog maar een klein percentage zuurstof over en het bovengenoemde zorgt ervoor dat dat nog sneller toeneemt. In haar handbereik heeft ze slechts een computerstem om tegen te praten en moet ze graven in haar geheugen. En hier zet de film ons steeds op het verkeerde spoor, waarbij je op den duur gaat denken dat deze drie eindes heeft. Het psychologische aspect; het cynisme, wanhoop en doorzettingsvermogen dat Liz uit, de telefoongesprekken, de uiteindelijke herinneringen en de conclusie. Het maakt het ernaar dat dit een zeer interessant project is waarin Aja ondertussen erg actueel wil blijven. Algoritmes, social media dat zijn tijd vooruit is, en natuurlijk... een mogelijk dodelijke variant van een pandemie (een nieuwe corona-mutatie?) De film weet mooi te schommelen tussen de claustrofobie in de capsule en de wazige herinneringen in Frankrijk en is niets meer zoals het lijkt. De herinneringen zijn erg sterk weergeven.... Wacht eens even... Herinneringen???? Voor mij is Aja hier weer goed geslaagd om een project neer te pennen. Geen popcorn-blockbuster dit keer. De montage is oogstrelend, de twist slaat op je borst, en nergens wordt het saai. Welkom terug in Frankrijk, Aja! Trouwens: Liz is geboren op 3 januari 2003 in Stockholm. Exact dezelfde geboortegegevens van Greta Thunberg. Toeval??? 4,5*

Trust in Aja! Wat mij betreft één van de betere genrefilmmakers van deze generatie. Al zó lang extreem consistent in kwaliteit en tegelijkertijd continue voor zichzelf opzoek naar iets nieuws. Hoewel scenario's die zich beperken tot een kleine, afgesloten locatie voor vele regisseurs een struikelblok vormden, neemt Aja die met opvallend veel gemak. De futuristische setting is (in het kader van 'iets nieuws proberen') de grootste selling point en opent deuren die je normaliter ''mist''. Communicatie, informatie en meer ruimte om wendingen (in z'n eigen wereldje) relatief logisch te presenteren. Goed gedoseerd, sterke performances en een fraai slot.