Censor (2021)

Leuk. 2021 is het jaar waarin horrorfilms steeds een mindere kwaliteit aannemen, ik ben van mening dat een hoop bekende regisseurs een beetje lui zijn geworden tijdens de lockdown. Dit geeft echter de ruimte aan de minder bekende regisseurs of in dit geval regisseuses die op deze manier weer in de spotlights kunnen staan. Censor is een film waarin de stijl boven het verhaal wordt verkozen, al kent het eerste halfuur nog een duidelijke lijn. Naarmate de minuten verstrijken nemen de beelden zelf het echter over en de finale kent eigenlijk geen verhaal meer. Gelukkig ben ik zo'n persoon die graag wat style over substance ziet, en daarom vond ik het allesbehalve erg. Ergens vind ik het jammer dat deze films niet goed worden gewaardeerd, want deze behoren wat mij betreft tot het creatievere werk. Het acteerwerk is sterk, de stijl is goed en de cinematografie mag er zeker wezen. Soms verliest de film zijn grip wat en de bijpersonages zijn niet al te interessant, verder heb ik weinig te klagen over deze bijzondere en kleine horrorfilm. Wel kent het wat tempoproblemen. Soms knalt het tempo er plots uit waardoor Censor niet zonder zijn vermoeiende stukken zit. Zeker het middenstuk, als het verhaal langzaam wat begint te vervagen, kent wat taaiere momenten die toch wat flow uit de film halen. Hierdoor loopt het regelmatig niet helemaal lekker, verder wordt dit tijdens de slotfase ruimschoots goedgemaakt. Censor eindigt prachtig met een beeldschone soundtrack en wat geweldige (en overweldigende) kleuren. Dit behoort tot het betere werk dat dit jaar is uitgekomen. Creatief, visueel aantrekkelijk en ook nog eens best vermakelijk. Soms taai, maar als geheel zeker solide. Toch wel teleurgesteld in het gemiddelde, maar ach.

Het aantreden van Margaret Thatcher als de Britse Prime Minister valt samen met de opkomst van de zogenaamde Video Nasties: goedkoop gemaakte, sensationele, extreem gewelddadige horrorfilms die vaak onder de toonbank worden verkocht. Enid Baines [Niamh Algar] is een censurist die de oorspronkelijke dergelijke films dagelijks bekijkt om te beoordelen welke scènes te gruwelijk zijn om op de legale markt te verschijnen. Wanneer de kranten het verhaal publiceren van een man die zijn gezin vermoordde en het gezicht van zijn vrouw opat, leggen zijn een link tussen deze gruweldaad en een horrorfilm die Enid met haar collega Sanderson [Nicholas Burns] heeft beoordeeld. Dat komt hun op een reprimande te staan, net op het moment dat Enid denkt in de hoofdrolspeelster [Sophia La Porta] in een andere horrorfilm van dezelfde producent [Doug Smart] haar zusje Alice te herkennen, die sinds haar 7e vermist is. Bailey-Bond weet op overtuigende wijze de visuele stijl van de Video Nasties te kopiëren in de videofragmenten die Enid bekijkt, maar construeert ondertussen een huiveringwekkende sfeer die versterkt wordt door Algars subtiele spel en leidt tot een intrigerende, onvergetelijke finale. Zeer intrigerend en erg goed gemaakt.

Matig. Het tempo is ook nogal wisselend wat het soms wat saai maakt. Het verhaal is een beetje vaag, vooral qua achtergrond. Beetje een paranoiathriller met hier en daar wat gore. Hoofdrolspeelster kende ik niet, ze doet dat wel redelijk. Ik vind het moeilijk om dit te beoordelen. Het heeft een paar momenten die goed zijn, langs de andere kant boeide de film me niet al te veel. Style over substance is minder mijn ding, alsook paranoia.