J'ai Perdu Mon Corps (2019)

Zo, er wordt flink op los gesymboliseerd, zeg. Nou ja, als animatie niet onaardig, heeft wat dat betreft ook wel zijn momenten, en als tegen het einde het tempo van de scène-wisselingen wordt opgevoerd, is het best genietbaar. Het verhaaltje komt echter een beetje gemaakt, gewild poëtisch over; het is een beetje trekken aan de emoties, het nadrukkelijk zoeken van gevoelens van deernis van de kijker, met topzware lotgevallen. 'Kitsch' is geloof ik een woord voor dat alles. En een hand die z'n lichaam zoekt: dat klinkt geinig, maar ik vind het eigenlijk niks. Als personage zeker niet. Mijn eigenaardigheid misschien; ik kon Amélie ook al niet uitstaan.

Zeer verfrissende animatiefilm die me nostalgisch deed terugdenken aan The Adams family. De spinachtige hand is fabuleus om te volgen in zijn avonturen en zoektocht naar de rest van zijn lichaam. Zeer mooi getekend en zeer sfeervol gebracht, dit ondersteund ook met een mooie passende soundtrack. De scènes met de hand zijn erg mooi, gaande met de confrontatie met de duif en ratten tot het ijs, babykamer of blinde man. Maar ook de flashback plot van Naoufel is boeiend en herkenbaar. Een jongeman die hunkert naar erkenning en liefde, maar ploetert in de grote wereldstad om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Ook daar een aantal prachtige scènes zoals die aan de intercom of die in het atelier. Inderdaad een pareltje en mooi dat hij via Netflix een breder publiek kan bereiken. Nu nog te hopen dat hij in de smaak blijft vallen, want dat verdient deze animatiefilm wel!

De gemiste kansen van een ontworteld mens. 'J'ai Perdu Mon Corps' (2019) is een sympathiek pareltje over zware thema's als onthechting, rouw en migratie. De Marokkaans-Franse Nafouel (Hakim Faris) moet ermee in het reine komen dat zijn leven niet het pad volgde waar hij ooit op had gehoopt. Hij verloor zijn beide ouders bij een noodlottig auto-ongeluk en hij begon zijn leven in Frankrijk met een achterstand omdat hij zich moest aanpassen aan de nieuwe situatie. Uit zelfbescherming leidt Nafouel een veilig bestaan waarin hij pizza's bezorgt of filosofeert over de alledaagse monotonie. Het Marokko uit zijn jeugdjaren nog een vage herinnering aan niet ingeloste beloftes over maatschappelijk succes. Maar dan gebeurt er een wondertje als Nafouel tijdens zijn werk aan de intercom blijft hangen met een ontevreden klant. Eerst wrijving en miscommunicatie tussen de bezorger en de stem van Gabrielle (Victoire du Bois), maar dan springt er een vonk over. Nafouel moet iets op het spel zetten voor het leven én voor de liefde. De grootste blikvanger van 'J'ai Perdu Mon Corps' (2019) is natuurlijk de surrealistische symboliek. Het Frankenstein-motief rond een geamputeerde hand en diens ontsnapping uit een laboratorium. Hallucinante gevoelscinema met schitterende beelden van een monsterlijke hand in de stadsomgeving van Parijs. Een gevaarlijke helletocht waar het (voor ons) alledaagse opeens een plek wordt van zowel dreiging als vervreemding. Van ratten, duiven, toevallige passanten en andere plotselinge hindernissen. Eigenlijk zoals de timide Nafouel zijn verloren dromen en angsten onder ogen moet komen voor die broodnodige stap voorwaarts. Deze fantasierijke opzet maakt dat 'J'ai Perdu Mon Corps' (2019) een waaier aan emoties bestrijkt met het woordeloze epos rond de monsterhand en de rustige ontluiking van een liefde. Het is zo'n film waar je een beetje gaat houden van die behouden Nafouel en zijn zoektocht naar een eigen identiteit.