Donnybrook (2018)

Donnybrook is een heerlijk grauwe film zoals we dat kennen als Out of the Furnace. Ik wil zeker niet beweren dat het überhaupt in de buurt komt, maar toch.... Het is een film waarvan je kunt zeggen dat het puur is. Alles is ook gewoon puur! Je houdt ervan of niet. Het genre liegt er niet om. Heb er zeker van genoten.

Land of the free, home of the brave. Een inktzwart beeld van de Amerikaanse samenleving - hoe realistisch het nu al is laat ik maar in het midden, maar overduidelijk dat van rechts af hard wordt gestuurd om het zover te laten komen, of erger. Waarom proberen het drugsprobleem op te lossen, dat kost maar belastinggeld. Waarom een veteraan die zijn leven in de waagschaal gesteld heeft in je leger opvangen, dat kost maar belastinggeld. Laat het volk het zelf maar uitvechten, da's gratis. Last man standing, maar wel een beetje efficient dus zo veel mogelijk tegelijk, dan zijn we meteen ook van de vergrijzing af. Maar hoe het dan met die westerse beschaving zit die de rest van de wereld met geweld door de strot geduwd krijgt? Sutton maakt er een erg triest beeld van, waar alleen plaats lijkt voor Morlocks - de Eloi krijgen we niet te zien, als ze er al zijn. Erg deprimerend, vooral omdat het wel misschien een soort karikatuur is van de werkelijkheid, maar ook niet ver weg is. De individualisering van de samenleving lijkt nog steeds door te gaan, en de verrechtsing die daar bij lijkt te horen. Onbegrijpelijk, als lemmingen kiest het volk. Verder is de film te depressief dat ik het kan opbrengen een oordeel te vormen over de matige acteurs, de ongeinspireerde cinematografie, de bruut lelijke color grading die wellicht ten dienst staat aan de sfeer, en de over the top loodzware soundtrack. Het dient het doel wellicht.