Goud (2020)

Alle ingrediënten zijn er: turnzoon op weg naar goud, veeleisende vader in een rolstoel waardoor zoon ook zijn zorgzame kant laat zien en de mooie Physio waar zoon een oogje op heeft. Het dilemma is geboren. Maar echt beklijven doet de film helaas niet. Een paar mooie scènes (vooral die tussen Wristers en Haverkort) maar het meerendeel blijft te veel aan de oppervlakte om echt te emotioneren.

Spelen in Tokio. Maar oei, opeens is daar de aantrekkelijke sportmasseuse Irene [Loes Haverkort] die hem opeens doet twijfelen aan zijn ambities. Timo heeft ook nog wat onverwerkte mama-problemen in dit stemmige psychologische drama waarin de faciliteiten van Nederlandse topturners doen denken aan een bouwvallige gymzaal en het camerawerk sowieso één en al treurnis uitstraalt. David Wristers overtuigt als turner (hij was in 2016 Nederlands kampioen op sprong), maar is als acteur teveel een lichtgewicht om ook maar enigszins te kunnen overtuigen. Myrthe Mosterman won een Gouden Kalf voor haar cinematografie, iets wat ze mede te danken heeft aan de fraai gefilmde turnscènes.

De hele binding met goud en/of de OS is bijna volledig afwezig. In de synopsis benoemd, maar op de achtergrond in de film. Ja, natuurlijk is het de 'droom' waar aan gewerkt wordt. Maar het speelt zich allemaal af in een achteraf gymzaaltje in schubbekutteveen, de rest moet je erbij fantaseren, op het einde na dan. De titel van de film voelt daardoor onnatuurlijk, ze hadden het beter 'Oedipus' kunnen noemen, dat krijgt namelijk voor een groot gedeelte de meeste aandacht. Allemaal vrij ongemakkelijk omdat het stuk drama slecht wordt uitgediept. Datzelfde geldt voor de relatie met zijn vader. Uiteindelijk is wat resteert een tamelijk leeg gebeuren. *2.0