Zimna Wojna (2018)

Ik kan mij in grote lijnen wel vinden in het voorafgaande commentaar van Alathir. Ook ik werd niet warm of koud van deze film. Mijn voornaamste probleem is dat het verhaal draait om twee figuren, die op een heel rare manier omgaan met de gevoelens die ze voor elkaar hebben, al dan niet gedwongen door de omstandigheden tijdens de Koude Oorlog. Op geen enkel moment voelde ik mij verbonden met deze personages. De muziek is wel oké, maar niet uitzonderlijk. Het beste aan de film vind ik nog de cinematografie in fraai zwart-wit. Mijn derde Pawlikowski inmiddels. Net als de twee voorgaande films, die ik van hem gezien heb, komt ook deze qua score niet boven de middelmaat uit.

Pawlikowski’s filmstijl is een nieuwe viering van het verstillende zwart-wit dat Ida (2013) tot een succes maakte. Mede door de contrastrijke fotografie wanen we ons daadwerkelijk in het verleden. Cold War gaat nog een stap verder: de beelden resoneren niet alleen in een ‘traditie’ (zie dit Cine-artikel) van hedendaagse zwart-witfilms, ze verwijzen impliciet ook naar een grootheid uit de Europese arthouse-canon. Ergens halverwege de film glijdt de camera langzaam langs een kade, waaraan zich een haast mythisch schouwspel voltrekt. Een aantal koppels viert de liefde in de verte tussen water en land. Het mistroostige besef van afstand (de camera is op de boot geplaatst waarin Zula en Wiktor zich bevinden) wordt nog eens versterkt door de min of meer gelijke spanwijdten tussen de verschillende koppels en de trage beelddynamiek. Is dit het antigif voor de idyllische woestijnscène in Michelangelo Antonioni’s Zabriskie Point (1970)? Daar vervlochten de lichamen van verschillende stellen zich in de aanloop naar de onvermijdelijke destructie. Hier, in het zwart-wit van een verscheurd Europa, lijkt de scheiding van het begin af aan al bewerkstelligd: de liefde is conditioneel. Er is zelfs geen perspectief om te dromen, om in de romantiek te verdwalen voordat, pak ‘m beet, het muzikale geweld van Pink Floyd uitbreekt en de wereld ontploft. In Cold War staat de wereld zodanig op scherp dat Wiktor en Zula zich constant tussen vluchten en stilstaan bewegen. De scheiding is de norm geworden. Volledige recensie (cine)

OostEuropese intellectuelen die in ballingschap in het sensuele, rebelse Parijs van de jaren'50 in zwart-wit jazzmuziekjes maken. Wat heeeeerlijk highbrow allemaal hahaha. Maar eerlijk is eerlijk, het is best wel geslaagd, met name door de prachtige beelden en die Zula is ook wel een fijne voluptueuze verschijning die precies in deze film past.