Aus dem Nichts (2017)

Hoe goed bedoeld de film ongetwijfeld is, dit is geen goede film. Het eerste deel gaat nog wel, hoewel het acteren van de bijpersonen hier ook al tenenkrommend is, maar de emoties van om wie het draait, lijken oprecht. Daarna duizelt de film naar beneden de zee in. Het rechtspraakdrama is dramatisch. Van de casting druipt af wie goed is en vooral wie slecht is. Zelden zulk een gluiperig uitziende advocaat en getuige à decharge gezien. Over de motieven van de daders komen we niets te weten en het vonnis zien we mijlen ver aankomen, zozeer wordt het tegenovergestelde bij voortduring benadrukt. De rechter die aan het slot in slow motion de rechtzaal binnenzweeft, is goed voor een slappe lach. En dan het derde en laatste deel met een hoofdrol voor een witte kwikstaart. Knulligheid ten top, zelfs een mislukt jongens- en meisjes avonturenboek onwaardig. Jammer, jammer. Deze regisseur kan veel beter, heeft hij bewezen.

Auf der anderen Seite en Gegen die Wand wisten bij mij hoge ogen te gooien. Soul Kitchen was aardig, maar meer ook niet. Deze vierde film wat ik van deze regisseur zie is toch weer geslaagd. De film weet niet het niveau van de eerste twee opgenoemde films te halen, maar het verhaal is boeiend van begin tot het einde met zin voor realisme. Geen overdreven gedoe of wraakacties, maar gewoon een somber goed opgezet verhaal dat bestaat uit drie delen. Je zou die drie delen als volgende kunnen benoemen : totale verscheuring, hoop op recht en wraak. Je weet op geen enkel moment waar de regisseur met zijn verhaal naar toe zal leiden en dat is op zich al een meesterzet. Daarbij het puike acteerwerk van Diane Kruger en wat te zeggen Johannes Krisch als de advocaat die het bloed onder de nagels haalt van Kruger en haar advocaat. Geweldige irritante personage ! Het slot komt somber over, maar gezien de ontwikkeling van het hoofdpersonage en het verloop van het verhaal is het wel heel geslaagd te noemen. 7,5/10

Erg sterk, het puntje van mijn stoel was continue bezet. Knap als je nagaat dat het basisgegeven niet meer dan een eenvoudig wraakverhaal behelst, maar het is dan toch de opvallende vertelwijze, de link naar de actualiteit, de zelfverzekerde regie en het ijzersterke acteerwerk die dit tot zo een intrigerende kijkervaring maken. In Amerikaanse handen had zo een storyline welhaast zeker weer tot de zoveelste pulpfilm geleid, maar het maakt me als Europeaan een beetje trots dat we er hier toch meer weten uit te halen. Extra compliment voor Kruger, die me voorheen nooit zo kon overtuigen, maar hier haar beste rol ever weggeeft, eenvoudig groots. Wunderbar, très bien.