Mr. Holmes (2015)

Verbazingwekkend hoe vaak het woord "saai" op deze pagina's valt. Een prachtige, warme, emotionele film over de kwetsbare mens achter Sherlock Holmes, los van het feit of je daar het personage van Conan Doyle, de creatie van Watson of de jeugdige, arrogante en afstandelijke (vertolking van) McKellen in de flashbacks onder moet verstaan. Een mens takelt af en probeert met zijn verleden in het reine te komen, perfect neergezet door een geweldige Ian McKellen, een brok in mijn keel.

De anglofiel kan bij deze film zijn hart ophalen, in visueel opzicht dan. Als de stoomtrein onder dat typisch Engelse bruggetje door rijdt bijvoorbeeld, wat een plaatje! En het huis van Holmes, een genot om naar te kijken; de tuin eromheen, de knusse kamers, zo knus zelfs dat het soms bijna Hobbit-achtig aandoet. In narratieve zin echter blijkt het uiteindelijk toch niet allemaal veel voor te stellen. Maar Ian McKellen is een geweldenaar en tilt het wat povere verhaaltje naar een hoger niveau. Wat heeft die man een mooi karakteristiek hoofd, met die geprononceerde neus waar je werkelijk niet omheen kunt. De schoonheid van het ouder worden.

Sherlock Holmes [Ian McKellen] is ernstig op leeftijd en mede door de dood van zijn broer Mycroft [John Sessions] in alle opzichten wat uit balans. Hij kweekt nu bijen, leunt op de zorg van Mrs. Munro [Laura Linney] en krijgt een band met diens zoontje Roger [Milo Parker]. Toch kan de meesterdetective de verleiding van een goed mysterie niet weerstaan wanneer Thomas Kelmot [Patrick Kennedy] zijn hulp vraagt om te ontrafelen wat er precies aan de hand is met Ann [Hattie Morahan], die zich steeds vreemder gaat gedragen. Het mysterie is best interessant, maar het verhaal (gebaseerd op het boek ‘A Slight Trick of the Mind’ van Mitch Cullin) richt zich meer op de ontwikkeling van Holmes, die in het reine moet komen met het feit dat zijn leeftijd zorgt voor fysieke en mentale beperkingen. Vooral een triomf voor McKellen, die ronduit perfect is.