Le Grand Chemin (1987)

Een fraaie en rustige film die een eenvoudig verhaal vertelt over een stadsjongetje die in de zomer bij een vriendin van zijn moeder moet logeren. Daar komt hij in aanraking met het leven op het platteland en ontmoet hij ook een bijdehands meisje. Leuke nostalgische film over de avonturen van kinderen tijdens een zomervakantie. Acteerprestaties zijn prima, en de dialogen - vooral rondom het mondige meisje - geven de film een vrolijke toon. Haar personage zorgt voor de komische noot in dit verder vrij luchtige drama. Ook de scene met de priester die achter de huisarts aanfietst was leuk bedacht. Leuke film met een feel-good effect. 3,5*

Schitterend acteerwerk van de twee youngster. Spectaculair als van Vanessa Guedji (ondertussen meest actief in de muziekwereld) en ontwapenend eenvoudig en eerlijk als van Antoine Hubert. Zoals gezegd, de kinderen dragen de film. Opzet van de film is duidelijk : kinderen ontdekken heel wat van de wereld van de volwassenen en volwassenen vinden in de onvoorwaardelijke openheid van kinderen soms het besef terug. Spijtig dat de film op einde flirt met een melodramatische toon.

Wat een ontroerende film! 5 sterren! Marcelle heeft het niet gemakkelijk; er is geen liefde meer tussen haar en haar echtgenoot veroorzaakt door het verlies van hun doodgeboren zoontje Jean-Pierre. Louis - een stadskind uit Parijs - moet logeren bij dit echtpaar omdat zijn moeder moet bevallen en de vader afwezig is. Louis heeft nog niet veel van het leven ontdekt. Zijn vriendinnetje Martine daarentegen, de dochter van de kapster in Rouans, heeft erg veel kennis vergaard over het leven, de dorpsgenoten en de omgeving. De film weerspiegelt enorm goed de aanvankelijk onbestaande liefde tussen Pelo en Marcelle, de vriendschap tussen Louis en Martine, de kalverliefde tussen Martine's zuster Solange en Simon, het verlangen naar liefde van de kinderen (Louis en Martine) ten opzichte van hun compleet afwezige vader. Mooi om te zien hoe Louis stilaan het vertrouwen wint van Pelo. De film is als het ware een ode aan het plattelandsleven van weleer en de verbondenheid van de dorpsgenoten. Zowel de mooie kanten als de minder mooie kanten van dit dorpse verleden komen magnifiek knap in beeld. De kleinzieligheid van mijnheer pastoor - die ondanks zijn geletterheid - niet weet wat er leeft, wordt duidelijk gemaakt door zijn tussenkomsten bijv. wanneer hij de verdrietige Martine kruist die haar rode schoentjes draagt.