Le Tout Nouveau Testament (2015)

Zo zie je maar, God woont in Brussel en 't is geen goeie. Gelukkig heeft hij een dochtertje van 10 die wat ongehoorzaam is maar ook revolterend en mits de goede raad van "haar grote broer" de boel lekker op stelten zet en aanleiding geeft tot een heerlijke, diverterende film, met veel menselijke portretten, fylosofie, symboliek, sneer naar bestaande toestanden en vooral fantasierijk grappig. Poelvoorde, een Waaltje, die het ook in het grote Frankrijk gemaakt heeft, is perfect in zijn cynische momenten aan zijn "ordinateur" en in zijn opvliegende buien, terwijl een actrice als Yolande Moreau, in om het teven welke rol (wel onvergetelijk in "Séraphine") toch steeds de aandacht trekt. Een dikke pluim natuurlijk ook voor de jonge Pili Groyne, zonder de cineast, Jaco van Dormael' te vergeten die toch weer iets heel "speciaals" heeft gebracht. Fijn.

Sure, er valt heus het één en ander aan te merken op de film, maar het zit zo vol unieke scenes, ideeën en grandioze vondsten dat na Mr Nobody ook dit weer een weergaloze film is van Van Dormael. 4,5*

Als Jaco Van Dormael de geschiedenis van de mensheid herschrijft, is het al liefde dat de klok slaat. Liefde voor elkaar, dat spreekt, maar ook – en misschien zelfs vooral – voor het zonderlinge in elkaar. Een zegen, toch in deze tijden van eenheidsworst, of van het tegendeel: verplichte excentriciteit. Terwijl het unieke van elk mens juist in de meest onnozele details schuilgaat, of niet soms? Een apostel die de liefde heeft afgezworen omdat ze zichzelf heeft afgeschreven. Een apostel die moet ontwaken uit een zinledige kantoorbaan en, zijn gevederde vrienden achterna, zichzelf vogelvrij verklaart - helemaal tot in IJsland? Een apostel die haar instinct durft te volgen, en bedankt voor slaapverwekkende luxe en libidododende rijkdom. Een apostel die blijk geeft van gevoel eenmaal de willekeur van haat (een verdwaalde kogel) is doorbroken. Enzovoort. Vergezocht is het allemaal wel, maar in het surreële universum van Van Dormael is het van oudsher heerlijk toeven. Waar ‘Mr. Nobody’ van begin tot eind poëzie ademde, vervalt ‘Le Tout Nouveau Testament’ helaas af en toe in al te evidente grappen en grollen. Het slapstickelement ligt er wel erg dik op, en de uitvergrote rollen van God en diens wederhelft hadden gerust kleiner gemogen. Laat ons echter focussen op het positieve: het is een film vol spitsvondigheid, hilariteit, positieve menselijkheid en liefde, ja liefde, liefde! Fantastisch in beeld gebracht, met tal van cinematografisch onvergetelijke momenten. Des te meer te betreuren dat Van Dormael niet dieper gespit heeft, naar een plot met meer om het lijf. In deze gedaante lijkt het verhaal toch vooral een excuus om andere ideeën aaneen te lijmen…of is dit te streng? 3,75*