Het kijken van de film verklaart gelijk de titel van de film; Lakhmari maakt van Casablanca een surreƫel landschap vol geschifte personages die naar het lijkt alleen in het holst van de nacht naar buiten komen (getuige al die lege straten; iemand die ooit in Casablanca is geweest weet dat het grotendeels van de dag een grote chaos is). Deze personages worden hier vaak gebruikt als comic relief, want de kern van het verhaal is al een stuk somberder.
Adil en Karim zijn twee jongens die uit alle macht proberen hun doodlopend bestaan te ontsnappen, zonder enig positief resultaat helaas. Dit wordt naturel in beeld gebracht waar je ziet dat hun frustratie langzaam ook invloed heeft op hun vriendschap.
Voor mij was deze film een 'feest' van herkenning; de locaties, het taalgebruik, sociale interacties en de frustraties waar de jongeren mee kampen zijn dingen die ik met eigen ogen heb aanschouwd tijdens mijn familiebezoeken aan Casablanca. Wellicht daardoor niet zo'n heel objectieve mening, maar de prachtige cinematografie, het acteerwerk, stoere score en de algehele take-no-prisoners-attitude van de film zijn al genoeg voor mij voor een mooie beoordeling.
****.
Helemaal mee eens! En waar het in Marokkaanse films vaak aan ontbeerd is goed acteerwerk! Deze twee jongens hebben zeker talent, ze zijn erg overtuigend.