Opinions

Goed melodrama over een onmogelijk te verwerken trauma. Lonergan wisselt intens aangrijpende momenten af met comic relief. Het geheel wordt daardoor toegankelijk, evenwichtig en ontroerend.

Luguber en choquerend maar vooral erg puur, kwalitatief en goed gemaakt horrordrama van Franse bodem met geniale clou. Zwetende handjes van begin tot einde. Onvervalst, spannend en onaangenaam maar vooral ook erg intens. Niet zo eentje om met veel chips met je vrienden te kijken, maar zo eentje die je 's avonds laat alleen in je kamer moet ondergaan. Erg sterk.

Ik dacht even dat het mis ging gaan toen de film zichzelf inleidde met een aantal geforceerde shots, een kunstmatig sfeertje, en een soundtrack die meestal een familiefilm met een paard in de hoofdrol aankondigt. Jullie zijn stereotypen van jullie generatie, verweet Cassel de twee jonge meisjes ook nog. Goed doet hij dat zei, dan moet ik het niet meer doen.

Nadien gelukkig een stuk beter. Verrassingen ga je wel niet vinden, en uiteindelijk blijft het toch ook wat te gelikt voor een Franse film maar toch heb ik me geamuseerd. De combo Cassel/Cluzet werkt aanstekelijk, de ongemakkelijke situaties zijn erg voelbaar, en sommige mopjes zijn spot on. Heerlijk zorgeloos achteroverleunen op de sofa, en een filmpje dat zowel geschikt is voor de wat meer doorgewinterde cineast, als voor de occasionele tv-kijker.

Moeilijke. De dialogen zijn kinderlijk (We need busts!), het verhaal is voorspelbaar en de personages zijn archetypisch. De film mist actie, spanning en climaxen. Maar het is ook die ongecompliceerdheid, op het ritme en de maat van een bejaarde man, die voor een zekere rust zorgt. Het soort rust die Clint in de film zoekt en vindt, in zijn waarschijnlijk laatste passage op het witte doek.