Opinions

Bah in het meervoud. Waar te beginnnen? Typisch verhaaltje met van alles wat. Een slap romantisch verhaaltje gemixed met wat slechte actie, een heldhaftig agentje en een hoofdpersoon die niet kan acteren (Woo-sung Jung). Het camerawerk en kleurenpallet waren gewoonweg belachelijk.

Had het zelf niet beter kunnen zeggen.

Het romantische gedeelte binnen de film vond ik ook totaal niet aandoenlijk. Mede door de afleiding die het andere genre met zich meebracht.

Belachelijk ook dat de film zich in Amsterdam en Haarlem afspeelde. Heeft geen enkele toevoeging gehad, integendeel, het werkte zich juist alleen maar tegen. Het zorgde voor onrealistische situaties. Daarnaast werd er ook nooit verklaard waarom het zich in Nederland afspeelde en waarom dan ook juist in Haarlem én Amsterdam.

Niet om Amsterdam en Haarlem te kraken, zeker niet, maar ik vond de gekozen locaties ook niet lekker werken.

Heb ook nooit geweten dat er in cafés in Haarlem Engels wordt gesproken door Nederlanders onder elkaar. De gebruikte 'extra's' mogen niet vergeten worden die hun aandeel hebben gehad bij de wanprestatie van 'Daisy'.

Nee, dit was zeker niet het filmpje waar ik op had gehoopt. Alles was zo cliché, zo typisch. Had de film zoveel liever in Seoul gezien dan in Amsterdam/Haarlem. Zou de geloofwaardigheid goed doen. Heb ook een hekel aan de mix van romantiek/actie/thriller. Kies, kies alsjeblieft een genre.

Positief? Ji-hyun Jun en het Koreaanse muzieknummer dat op het eind speelde.

1,0*

Kwam Hua Chi Liao Na Nu Hai onlangs bij toeval tegen en bleek een prachtige verassing te zijn.

De film deed me op eerste gezicht enigszins denken aan Tokyo.Sora, de omgeving, personages, de rust en sfeer die de film uitstraalde en de vele shots van de lucht. Hua Chi Liao Na Nu Hai bleek echter wat vlotter en spraakzamer dan Tokyo.Sora te zijn, wat mij net wat beter ligt.

Vier prachtige verhalen over (lesbische) vrouwen in Taiwan, zowel als inhoud als vorm. Zo nu en dan wat abstract, wat prikkelend werkt en in een zin ook de sfeer creëert. Relatief weinig dialoog, maar de emoties spatten van het scherm.

Krachtig hoe je telkens weer bij een nieuw verhaal direct in het verhaal word getrokken. De eerste drie verhalen zijn emotioneel en serieus getint. De eerste drie bevatten een bepaalde rust en sfeer met een sterk thema die op dezelfde wijze in beeld zijn gebracht.

Bij het vierde en laatste verhaal belandde je echter in een totaal andere sfeer en stijl. Luchtiger en komischer, wat erg wennen was na het zien van de eerste drie verhalen. De stijl was op zichzelf leuk, maar moet zeggen dat het een beetje een 'mood killer' was. Is eigenlijk ook m'n enige punt van kritiek wat me dan ook weerhoud van de volle score.

Eenmaal gewend aan de verandering in stijl en sfeer werd de stijl en sfeer weer omgegooid naar voorheen. Waar ik eigenlijk wel blij mee was, want dit resulteerde in een sfeervol, krachtig en toch serieus

einde.

4,5*

Zeer tegenvallende documentaire. Helaas werd er maar een klein aantal van drie personen gevolgd, waardoor je een niet erg duidelijk beeld krijgt van een 'nestblijver'. De focus lag ook niet altijd op het 'thuisblijven' en je miste de diepgang. Veel vragen met betrekking tot de beweegredenen bleven onbeantwoord, wat juist het meest interessante is.

Opzich is de documentaire redelijk geschoten, niets speciaals, beetje saai misschien. Erg kalm met af en toe een pakkend shot.

Moet zeggen dat ik wel flink heb genoten van Egbert Stellink, wat een prachtig antiek figuur. Eén ding weet ik zeker, eindigen als een nestblijver, dat nooit.

1,5*

I'm A Cyborg, But That's OK is erg interessant en passend vormgegeven. Vaak speels en sfeervol, maar af en toe wat saai. Over inhoud ben ik niet zo enthousiast. Vond de inhoud erg zwak en saai. Nooit aangrijpend of meeslepend, romantiek en humor vond ik zeer zeker niet geslaagd. Kon mezelf niet echt vinden in de vage dialogen en gebruiken.

Personages waren wel leuk vormgegeven. De één gekker dan de ander en soms eentje die mij wat té normaal was. Erg leuk, zowel inhoud als beeld, was de werkelijk geniale, hilarische en toffe 'schiet-scene' die erg leuk in beeld was gebracht.

2,5*

Will Ferrell en John C. Reilly, een geniale combo blijkt maar weer eens. Geniale humor van Ferrell en Reilly zoals ik eigenlijk al had verwacht. Zeer grof en tegelijkertijd hilarisch taalgebruik leidde tot geniale scènes. Een aantal scènes zullen me nog voor een lange tijd bij blijven.

Toch had ik er stiekem wat meer van verwacht, was weer net teveel het standaard verhaaltje met geniale humor erin verwerkt. Wat je eigenlijk telkens weer terugziet, maar toch blijft het vermakelijk. Helaas betekende dit ook weer een cliché einde wat de boel een beetje verpeste.

Ergerde me ook vaak aan de mede en tegenspelers die vaak een poging tot 'grappig zijn' deden, maar die daar zeker niet in slaagden.

3,5*

Eindelijk dan herzien en ditmaal in betere omstandigheden. Na het herzien van Tokyo.Sora was het onvermijdelijk om Su-Ki-Da geen tweede kans te geven.

De visuele pracht van deze film blijft me (net als in Tokyo.Sora) verbazen. De shots, locaties, kleuren en belichting, het klopt allemaal. Helaas kan ik dit niet over het verhaal (in de eerste helft) zeggen.

Een gebrek aan emotie is de oorzaak. Een liefdesverhaal waarbij je de emotie niet ziet, laat staan voelt. Gedurende de eerste helft heb ik geen enkel keer het gevoel gehad dat de twee gevoelens voor elkaar hadden. Met uitzondering van de kus scene. Een aangrijpende scene en erg krachtig uitgevoerd door Aoi Miyazaki. Zonde dat de overige scenes niet dezelfde emotionele lading hadden.

Moet erbij zeggen dat ik de kus erg 'out of the blue' vond. Twee tieners met gevoelens voor elkaar die het dialoog niet met elkaar aandurven (wat ik kan begrijpen), en dan toch volgt er een kus. Voor mij wat onlogisch en onrealistisch.

De tweede helft daarentegen vond ik veel interessanter, emotioneler en daardoor meeslepender. Het had meer inhoud naast alleen een mooi uiterlijk. Waar ik wel meezit zijn de gevoelens die ze na 17 jaar nog voor elkaar delen. Mooi, maar lijkt mij ook wat onrealistisch. Daardoor heb ik gemixte gevoelens bij het einde, mooi maar...

3,5*

Keek al een tijdje uit naar deze film, maar na het zien ervan hou ik er een teleurgesteld gevoel aan over. Visueel en muzikaal zat het weer goed in elkaar, sfeervol en gefilmd in een prachtige omgeving.

Helaas kan ditzelfde niet over het verhaal worden gezegd. Vond het erg leeg, traag en nergens naartoe leidend. Personages waren over het algemeen erg saai en niet grappig. Iets wat ik toch wel verwachtte na het zien van de vorige films van Katsuhito Ishii.

De scènes die dan 'humoristisch' gevuld waren, waren gevuld met een dosis standaard en cliché humor die je zou kunnen verwachten met blinde personages in de hoofdrol.

De scènes waarin Toku en Foku andere wandelaars ten koste van alles wilde inhalen heb ik over het hoofd gezien, toch iets waar ik erg naar uitkeek. Kortom een fikse bummer dus.

3,0*