Opinions

Ik probeer elke film altijd te beoordelen op twee dingen, kwaliteit en gevoel.
Niet elke film maakt wat bij je los, maar kan toch nog steeds met vakmanschap gemaakt zijn.
Er is duidelijk tijd en moeite in Hercules gestoken wanneer je kijkt naar de making of, helaas is dit niet altijd terug te zien in de film zelf.
De animatie is het net niet en blijkbaar vinden ook veel mensen het gospelkoor een verkeerde keuze. Ik vind het juist mooi dat componist Alan Menken elke Disney film van een eigen identiteit wilde geven, het gospelkoor is misschien niet helemaal geslaagd, maar de overige score is prachtig. En precies om deze reden vind ik het lastig om Hercules objectief te beoordelen.
Wanneer hij namelijk verwachtingsvol omhoog kijkt richting de sterren, tijdens het zingen van 'I can go the distance' krijg ik keer op keer kippenvel. Ook het moment dat Hercules op het einde Meg heeft gered en zijn 'goden gloed' krijgt, is voor mij onbetaalbare cinema.
Tel daarbij de goede stemmencast, een sterke badguy en een kleine epische finale met de titanen bij op en je hebt een film die eigenlijk nooit verveeld.
Hercules was ook één van de eerste films die ik in de bioscoop zag en inmiddels al ontelbare keren heb terug gezien. Ik kijk dan ook niet meer zo kritisch naar deze film, ik weet inmiddels wat ik kan verwachten en krijg keer op keer, zoals eigenlijk geldt voor alle Disney's, een film met het hart op de juiste plek.

Highlander is een film zoals geen ander.

Prachtig camerawerk, Lambert in de rol van z'n leven en de fantastische muziek van Queen maken dit tot een heldenepos dat zijn weerga niet kent.

Van de Schotse Hooglanden tot het New York in de jaren '80, Highlander ademt een zeldzame sfeer uit die mij keer op keer betovert.

Het concept van de film draait echter om de strijd tussen onsterfelijken en helaas is de choreografie van de meeste gevechten niet om over naar huis te schrijven, maar deze film heeft zoveel meer te bieden dan alleen de actie.

Gisteravond gezien en ik werd letterlijk omver geblazen door deze rollercoaster genaamd Mad Max. Alles klopt aan deze productie en zorgt voor een ervaring die weinig films kunnen leveren. Het prachtige camerawerk, de strakke editing, mooie special effects, sfeervolle muziek en gedetailleerde aankleding zorgen werkelijk voor een film die op eenzame hoogte staat.

De film was nog geen tien minuten bezig en ik zat al met een glimlach op m'n gezicht in de bioscoop te genieten van de wervelwind die over het scherm raast! Aan het begin van de film zegt Max iets als "My instincts have been reduced to one: survive". En dat is precies waar deze film over gaat, meer verhaal of karakteruitdieping was compleet uit de toon gevallen.

Een aantal jaar terug verscheen de eerste foto van Tom Hardy als Max en ik las vervolgens regelmatig dat de film een moeizame productie kende, maar wat voor problemen Miller ook heeft moeten doorstaan, het was het meer dan waard. De regisseur heeft een fantastische visie gehad over de stijl van de film en levert hier zijn magnum opus af. De eerste helft van de film was dan ook adembenemend en stond op een 4,5 (met een terecht verdiende top 10 positionering), maar de finale was helaas niet zo zinderend als ik had gehoopt. Dit neemt niet weg dat deze film een speciaal plekje in mijn hart heeft veroverd en ik al uitkijk naar de overige delen die nog volgen!

Wanneer zijn partner en vriend word neergeschoten, is niemand in Brooklyn meer veilig want Seagal is 'out for justice.'

Een film uit een ander tijdperk.

Niet alleen behoort deze thuis in Seagal z'n 'golden era', ook komt deze film uit een periode waar actiehelden nog larger than life waren en wat doet Seagal dat hier fantastisch.

Werkelijk iedereen die Seagal ook maar scheel aankijkt kan een rake klap of one-liner verwachten en in combinatie met het Italiaanse accent zet Seagal hier één van z'n beste rollen neer. De actiescènes zijn stuk voor stuk juweeltjes met als toppunt de klassieke barfight, hoe Steven zich hier ontdoet van alle goons is werkelijk ongekend en het camerawerk laat het op deze momenten gelukkig ook niet afweten.

Ook de badguy William Forsythe doet het geweldig als gestoorde gangster en wanneer deze 2 op het einde botsen is het een ware 'clash of the titans' waar de vonken vanaf vliegen.

Dit is samen met 'Marked for death' sowieso het beste wat Seagal heeft gemaakt, jammer dat zo weinig mensen inzien wat voor uitstraling hij heeft.

Welke andere acteur was hiermee weg gekomen?

Seagal geeft een extra dimensie aan z'n personage en maakt hem eigen, als blikken konden doden..

Seagal is een kameleon en laat met deze film nog maar eens zien waarom hij vroeger zo geliefd was. Waar andere films vaak een herhaling worden van dezelfde zetten, blijft Out for justice na meerdere kijkbeurten nog steeds staan als een huis en een feest van herkenning.

Pocahontas is een film, anders dan de andere Disney klassiekers.
De film is wat serieuzer dan haar voorgangers en de focus ligt hierbij echt op de twee hoofdpersonages. In mijn ogen is dit nu ook net de kracht van de film.
Pocahontas is heel bewust geen "kinderfilm", maar een romantische animatiefilm die keer op keer betoverd. Dit komt onder anderen door de fantastische Nederlandse nasynchronisatie en de fenomenale muziek van componist Alan Menken, die voor zijn werk terecht werd overladen met nominaties en prijzen.
Werkelijk elke scene is voorzien van adembenemende muziek en dit is dan ook de grootste reden dat deze film nooit verveeld.
Van begin tot eind is de muziek nadrukkelijk aanwezig en het blijft keer op keer genieten.
Wat deze film verder zo sterk maakt zijn een aantal indrukwekkende scenes die, ondersteund door de muziek, prachtig zijn geanimeerd.
De storm op zee, het gevecht op leven en dood tussen John Smit en Kocoum en het einde zijn maar een aantal voorbeelden van animatie met oog voor detail.
De overige personages in Pocahontas dienen enkel als opvulling, maar toch heeft iedereen een functie in het verhaal, wat weer zorgt voor een aantal goede plotwendingen en een hoog tempo.
Wanneer je deze film kijkt met de juiste verwachtingen en een aantal toevalligheden door de vingers ziet, zoals de oplossing voor het taalverschil, is het een ontzettend goede film die meer verdiend dan een gemiddelde van 2,96.

Rush is zo'n film waarbij het totaal pakket aanwezig is.

Strak camerawerk, opzwepende muziek, een sterk verhaal met goed geschreven dialogen en leuke humor. Ik heb zelf niks met de F1 en kende beide racers ook niet van naam, maar wat was dit een adrenaline stoot van begin tot eind.

Ben normaal geen fan van Hemsworth, maar hij lijkt geboren voor deze rol en weet te overtuigen als playboy die tot het uiterste gaat.

Verder is Brühl gewoon altijd goed en de twee zijn dan ook aan elkaar gewaagd.

De concurrentie, onderliggende spanning en de twee mannen die elkaar niet kunnen uitstaan, maar gaandeweg toch respect en waardering voor elkaar krijgen worden allemaal goed belicht en maakt het meer dan alleen een sportfilm.

Dat er feiten zijn verdraaid kan me eerlijk gezegd niks schelen, de film is gewoonweg ontzettend goed.

Voor nu een 4 met kans op verhoging en wie weet ooit nog een plek in mijn top tien.

Wel Die Hard 5 hé, die is ook beter dan alle voorgaande delen bij elkaar.

Ik had hele hoge verwachtingen van Wolf en deze zijn meer dan waar gemaakt.
Wolf is bij vlagen erg spannend, bij elke woordenwisseling tussen personages vraag je je af hoe het gaat aflopen en Marwan heeft een bepaalde dreigende uitstraling die z´n personage ten goede komt. Sowieso is zijn acteerwerk erg sterk, hij leeft volgens de regels van de straat en z´n worstelingen met bijkomende situaties weet hij goed over te brengen.
Met z´n opvliegende karakter komt hij steeds dieper in de shit terecht, hij weet dat hij fout bezig is maar toch kan hij zich er niet van weerhouden z´n leven te beteren.
Dit maakt z´n personage interessant en ik bleef dan ook gefascineerd kijken welke kant de film op zou gaan. Ook de rest van de cast doet het goed, het zijn stereotypes, maar ik stoorde me absoluut niet aan. De film speelt verder met de nodige clichés, maar wanneer dit onderhoudend word gedaan vind ik dit geen minpunt.
Toen de track Stuntman van Sjaak en Appa begon te spelen kreeg ik spontaan kippenvel, top gemonteerd en paste goed bij de situatie op dat moment.

Enige minpunt wat voor mij afbreuk deed aan de film was het feit dat Majid z'n hand word gebroken/gekneusd op het einde en hij als nog met gemak de partij wint. De partij was sowieso snel afgelopen, er word zo naartoe geleefd en dit had wel iets beter gebracht kunnen worden. Ik doe zelf ook wedstrijden in kickboksen en ik ken niemand die na zo'n 'behandeling' in de kleedkamer vooraf nog kan presteren in de ring.

1 van de beste films van 2013.