Opinions

Nu is het circeltje weer rond, dus hier komt ie nog een keer. Als je kijkt naar de opstapeling van de reeks gebeurtenissen en het theatrale einde kun je het geheel als ongeloofwaardig beschouwen. Misschien dat 'Ben' een tikkeltje overdreven gepest wordt, en natuurlijk is het niet altijd even geloofwaardig. Dat heb ik je ook al tevergeefs geprobeerd te vertellen in m'n eerste reactie naar jou. Je hebt het in jouw eerste bericht over 'koetjes en kalfjes , in de vorm van '' slecht geacteerd'' , ''overdreven neergezette pesterijen. enz enz.''

Maar deze film is zoveel meer dan dat!!!

De sprong van deze film naar de realiteit, is namelijk niet eens zo groot als dat jij denkt dat het is. En de boodschap die de regisseur wil overbrengen knalt van het doek.

En wat mij nou zo verbaast is dat jij dat niet ziet. En blijkbaar nog steeds niet ziet.

Deze film is een uitdaging voor je abstracte kijkwijdte.

De een zal het allemaal zeer logisch vinden, en de ander zal er geen reet van begrijpen.

Wat deze film zo uniek maakt is de sfeer, en de denkstijl die Nolan neerzet. Bij Shutter Island zagen we een nieuw soort diepte-sfeer, weliswaar een zeer depressieve maar het was inventief. Inception brengt een geheel eigen sfeer en doet er nog een schepje bovenop. Tijdens het kijken van de film, wordt het op een zeker moment uitdagend om het verhaal helemaal te blijven volgen. De verhaallijnnen liggen namelijk als een soort layercake's over elkaar. Dat alles met de opzet 'een droom, in een droom, in een droom'

Zo volg je op een aantal momenten meerdere verhaallijnen tegelijkertijd die op hetzelfde moment, op een andere locatie plaatsvinden, met dezelfde personen in de hoofdrol.

Dit concept heb ik nog niet eerder gezien, en deze film neemt je daarin mee. Je gaat waarschijnlijk vanzelf nadenken in diezelfde soort lagen.

Inception wordt hierboven weer veel vergeleken met the Matrix. Vreemd, maar ik begrijp het wel een beetje.... Het bewustzijn en het onderbewustzijn spelen inderdaad een hoofdrol, en er zijn, net als in the Matrix- meerdere werelden. Groot verschil is echter, dat Inception een wat meer abstracte gedachtegang heeft, waardoor je wat meer blijft 'zweven' in de dromen.

Bij Inception is er meer ruimte voor een vrije interpretatie. Daar komt bij dat het verhaal van beide films uniek is. Inception heeft zoveel eigenheid, dat een vergelijking met Matrix enkel aan kijkdichtheid valt te wijtten.

Hoe dat ook Inception is een inventieve film, die op eigen benen staat.

Tijdens het eerste halfuur gebeurde er barweinig, waardoor ik me stierlijk heb verveeld. Het deed me denken aan een saai psychologisch Jip en Janneke verhaaltje. Om de 5 minuten moest ik gapen. Constant vroeg ik me af wanneer er nou eens een verrassende twist in het verhaal zou komen. En zo'n twist is er eigenlijk nooit echt gekomen. Dat Harry op het eind z'n arm zou kwijtraken, en dat Sara moest gaan tippelen, kon bijna iedereen wel voorspellen.Ondanks dat werd de film na dat saaie halfuur ineens Ongelofelijk goed. Volgens mij kwam die plotselinge ommekeer bij mij omdat ik de film vanaf het begin niet doorhad. Er zit een immense 'Flow in'

De regisseur brengt het verhaal geweldig opbouwend!! Ik kan me geen andere film heugen waarin dat op zo'n manier gebeurt. 'Het is alsof je naar de waterkoker zit te kijken, en het water heel langzaam warmer...., en warmer .. en nog warmer ziet worden, tot het kookpunt. En je weet natuurlijk allang dat dat kookpunt bereikt gaat worden. Zo wordt deze film opgebouwd. Geen rare twists, 180 graden de andere kant op, maar gewoon een ijzersterke opbouw naar het einde.

Het is een film om van te kotsen. Maar dan wel op een hele indrukwekkende manier.

Een echte topper!

Haha, True. dat is inderdaad een heel ander uitgangspunt.

Toch blijf ik erbij dat dit deel in mijn optiek simpelweg de sterkste van de reeks is (op deel 1 na). Het verhaal en z'n moraal zijn inventiever dan in de vorige delen. En dat had ik op voorhand zeker niet verwacht.

En over die 'gore'..... In dit deel heb ik wel genoeg endeldarmen door de lucht zien vliegen. Ik vind het wel fijn om rustig een zak chips naar binnen te kunnen werken. Zonder dat het via dezelfde weg weer naar buiten komt... en dat is me met dit deel nog net gelukt.

Vinyan kwam bij op over als twee verschillende films die zich na vlak na elkaar afspelen.

Het eerste deel waarin de ouders een zoektocht houden naar het zoontje, is erg goed. Constant ligt er gevaar op de loer, en je weet dat er van alles kan gebeuren. Onbetrouwbare mensen overal om je heen, totaal verdwaald zijn in het oerwoud en vertrouwen op de goedheid van die criminelen daar. Die drukkende, enge sfeer vond ik geweldig. Dat heb ik zelden zo goed in een film gezien. Uiteraard is Thailand het perfecte decor voor dat hele gegeven.

Met het tweede deel verliest de film z'n geloofwaardigheid.(vanaf het moment dat de boot weg was) Daar waar de film film net nog een geloofwaardig survival-drama was, wordt het nu ineens erg zweverig. Natuurlijk willen ze een horror einde neerzetten, maar het kwam totaal niet geloofwaardig meer over. 120 kindjes die allemaal even groot zijn, zonder meisjes, een boek met pagina's dat naar beneden gegooid werd...... Het is allemaal goed bedacht, maar ik was de hele connectie kwijt met het eerste deel.

Daarmee wil ik niet insinueren dat het ineens een slechte film wordt, want dat is zeker niet zo. Misschien is het zelfs een heel goed en innovatief om die 2 filmstijlen zo hard te mixen. Het is een heel nieuw gegeven dat goed uit zou kunnen pakken. In dit geval kwam bij mij alleen niet als een goed samenhangend geheel over.

Al met al krijgt deze film 3.5 halve ster, (vooral voor het geniale eerste deel!).