Opinions

Waar ik het eerste seizoen bijna magisch goed en vernieuwend vond, het tweede een stuk minder en het derde weer sterker, heeft dit vierde seizoen me echt teleurgesteld. Dramatisch slecht.

Ik ervaarde het als rommelig, vaag en ontdaan van alle charme uit de voorgaande seizoenen.

Dit seizoen hangt (wederom) erg aan hallucinaties van vooral Clay, waar ik direct in aflevering 1 al echt klaar mee was. Ik snap dat deze zijn angsten en paniek moeten vertegenwoordigen, maar het voelde vaak als opvulling en er was voornamelijk een overkill aan. Wanneer ook de andere personages er last van krijgen, wordt het steeds onrealistischer.

Aflevering vier is een slechte horrorfilm, de aflevering daarna is nóg gekker.

Voor mij was dit seizoen overbodig: de kijker wordt steeds een mysterie voorgeschoteld, het is simpelweg niet interessant meer en het slaat volledig de plank mis. Er zitten zoveel onwaarschijnlijkheden in dat de interesse naar het verloop steeds verder afzwakt (Winston die de detective uithangt, een schoolshooting die veel te lang doorgaat voor een oefening, Clay die uit een zwaarbewaakte toestand ontsnapt om vervolgens niet terug te hoeven, ouders die via school hun kinderen volledig onder toezicht houden en ga maar door).

Één grote teleurstelling.

Ik stuitte op RTLZ op de eerste aflevering en wilde meer weten. Deze gehele docuserie is met twaalf afleveringen (+acht uur) erg lang, waardoor je je bij aflevering 2 al afvraagt hoe dit interessant kan blijven. Toch werpt elke aflevering een licht op een bepaald onderwerp of ervaringen van een oud playmate/bunny, wat het enorm interessant maakt. Waar je voor kijkt wordt zeker waargemaakt: er is non-stop schandaal. Er was in die tijd een hoop drugs en er zijn een he-le-boel grenzen overschreden.

Aflevering 4 gaat bijvoorbeeld over drugs in de mansion en de mysterieuze dood van één van de medewerkers.

Zijn er schokkende dingen? Jazeker. Er zijn veel bunnies en playmates verkracht in hun tijd bij Playboy, er waren ontelbaar veel ongewenste handelingen. In aflevering 5 komt zelfs seks met dieren voorbij.

Het is geen shockdoc, maar er worden zeker wel wat interessante geheimen naar buiten gebracht. Het gaat niet alleen over Hugh Hefner, de mansion, de bunnies en de centerfolds, maar ook over opvallend veel zelfmoorden, hoe de politiek met pornografie omging in de jaren 70 en 80, het ontstaan van mini-mansions in de 90s, de opkomst van het video tijdperk (Playboy channel) en AIDS.

Veel beroemdheden, inclusief Bill Cosby (ook een aanrader) en playmates (de vermoorde Dorothy Stratten, Anna Nicole Smith, Pamela Anderson etc.) komen voorbij.

De gehele docu wordt ondersteund door véél archiefbeeld. Dit maakt het geheel sfeervol en authentiek. Ook is er genoeg reenactment materiaal om de vertelde verhalen in beeld te brengen.

Ik ervaarde dit als een zeer complete documentaire, waarin niets geheim meer is. Veel wist ik niet van dit stuk Amerikaanse schandaal, maar ik ben stukken wijzer.

Ik verwacht dat deze documentairereeks Hefner in een eerlijker daglicht zet dan American Playboy: The Hugh Hefner Story (2017), waar hij er (schijnbaar) stukken beter uitkomt.

Eigenlijk eindigt de serie bij aflevering 10 en wordt het ook netjes afgerond. Dan komen aflevering 11 en 12 als een soort additional. 11 over een tweeling die begon bij Girls Next Door en eindigde als vriendinnen van Hefner. De talking heads worden hier helaas vervangen door talking airheads en de sfeer van de eerdere tien afleveringen wordt meer sensatiebelust, voornamelijk door toedoen van de interviewer. Aflevering 12 is een soort wrap-up waarin alles samenkomt en er terug wordt gekeken op de complete serie. Er wordt vanaf 11 veel herhaald en is nergens echt interessant meer.

Wat in de gehele serie naar voren komt is dat eigenlijk alle betrokkenen klagen over hoe hels hun tijd in de mansion was, waar ze jarenlang verbleven, maar zonder dat ze destijds weg zijn gegaan of hun angsten en pijn aan enige vorm van de buitenwereld kenbaar hebben gemaakt. Wat dat betreft vond ik deze serie heel interessant, maar ergens toch eenzijdig. En met de laatste twee afleveringen, die eigenlijk overbodig zijn, te lang.

Desondanks heb ik er erg van genoten. Het is ondanks alle vreselijkheid toch een popcorn moment van acht uur.

Poeh, hier moet je wel uithoudingsvermogen voor hebben. Ik ben doorgaans niet vies van zoete niks-aan-de-hand-series, zoals bijvoorbeeld Gilmore Girls of Virgin River, maar dit is wel een tot leven gekomen bouquetromannetje. Het is zó voorspelbaar en cheesy dat dit teveel van het goede was voor mij. Ik heb minimaal tien keer succesvol voorspeld wat er ging gebeuren of wat gezegd zou worden. En buiten dat was de overkill aan tienerdrama én christelijkheid niet mijn kopje thee.

(En wat een vreselijke rol van Chris Klein)

Waar ik de 90s films nog steeds sfeervol en heel grappig vind, ervaarde ik deze serie als niets bijzonders. Misschien heb ik te veel vergeleken met die films, maar ik zag dit al snel als een Gossip Girl/Pretty Little Liars-achtig gebeuren in een Burton-jasje.

Ik herkende constant de Warner Brothers-lot als filmlocatie (Gilmore Girls, Back to the Future etc), wat ik ergens knullig vond. De dader was me in aflevering 1 al duidelijk (het is altijd de innocent-looking with the glasses en in dit geval toevallig voormalig Wednesday).

Het wordt nergens macaber, ook niet op een grappige manier, waarvan ik toch echt vind dat deze een belangrijk ingrediënt is in een Addams-product. Tevens is het zelfs binnen z'n genre niet realistisch dat Wednesday aantrekkingsvoer voor mannen is.

Het ziet er allemaal goed uit en is redelijk sfeervol a la Harry Potter, maar niet my cup of tea. Mijn nichtje van 11 vindt het geweldig, dat zegt misschien ook wel wat.

Ik heb me inderdaad ook prima vermaakt, maar ergerde me wel aan een hoop grappig bedoelde scènes die ik niet als zodanig ervaarde: (wijn tot rand vullen, vader neemt kind mee naar serial killer en wordt opgegeten, klusjesman doet maanden over repareren brievenbus en is ook nog ex-maniac, het hele idee van de uiteindelijke dader is van de zotte). Het is allemaal absurd, maar weet niet te overtuigen als absurde grap.

Het drankprobleem van Anna lijkt zich alleen maar te focussen op het aantal flessen en geheugenverlies, want je ziet haar nergens laveloos dronken.

De toevalligheden zijn niet van de hand.

Ik zou zeggen: als je een liefhebber bent van Desperate Housewives en Devious Maids, dan vind je dit ook leuk. Houd je daar niet van? Skip!