Ben normaal niet zo`n 'drama' liefhebber maar heb deze film met gemak en veel plezier uitgekeken.
Heb genoten van de soms botte humor van de ietwat lomp ogende Giamatti in het eerste gedeelte, maar ook het laatste half uur geboeid gekeken toen de film de sentimentele gevoelige kant op ging.
Steeds meer kreeg je in de gaten hoe de Alzheimer grip op hem leek te krijgen.
Het einde gaf voldoening en voelde fijn aan. Mooi om te ontdekken hoe Giamatti verantwoordelijk bleek voor de blijvende 'carrière' van de oude actrice.
Als afsluiter werd toch min of meer duidelijk hoe Boogie om het leven was gekomen.