Opinions

Sorry maar ik had het echt niet door, omdat iedereen die opmerking wel zou kunnen maken.

En ik vind dat hij hier helemaal niet zo'n hele speciale rol neerzet, hij speelt gewoon een overdreven typetje, zoals er zoveel zijn.

En zijn beste rol vind ik het ook niet, ik vind zijn beste rol in brokeback mountain.

En ik weet dus wel zeker dat als hij niet dood was, iedereen hem gewoon goed vond spelen, maar echt niet de acteerprestatie van de eeuw, kom op.

Maarja we kunnen hier inderdaad wel jaren over gaan zitten discuseren, dat heeft ook geen nut, maar die 4.14 moet wel ECHT omlaag.

Farväl Falkenberg, sinds zo ongeveer een half jaar mijn nummer 1.

Een stel vrienden (die in het echt ook echt vrienden zijn en helemaal geen acteurs) beleven hun zomer in Zweden (Falkenberg), een land waar ik zowieso al heel erg benieuwd naar ben, de natuur, de rust en de vriendelijke mensen, hoop ik dan.

Samen doen ze van alles, zwemmen, inbreken, voetballen en onder invloed muziek maken maar wat ze het meest doen is praten, ze delen hun diepste geheimen en hebben het over de meest onzinnige dingen.

Maar wat er langzaam door de film heen sluipt is dat ze een beetje vast zitten, doelloosheid, melancholie en niet weten hoe ze de komende tijd hun leven moeten indelen.

Ik ben nu 19 jaar oud en zit ook een beetje in die periode, ik heb nog niet echt dat melancholische, maar de doelloosheid en wat moet ik met mijn leven gaan doen, daar kan ik ook nog totaal geen antwoorden op vinden. Moet ik nu het avontuur op zoeken of voor het (veilige) burgerlijke gaan?

Ik kan denk ik nog behoorlijk veel over deze film praten (vertellen) maar ik zal het nog bij het belangrijkste houden, de sfeer, zomer een van de mooiste dingen die er in het leven zijn, word hier zo fijn uitgebeeld, helemaal niet overdreven maar opzich gewoon heel dicht bij de werkelijkheid.

En meneer Erik Enocksson heeft ook een soundtrack neergezet, waar je u tegen zegt. De mooiste ambient, de mooiste acoustische gitaar liedjes en de mooiste samenzang. En dit alles samen met de mooie gesprekken van de groep vrienden maakt het tot een van de mooiste sferen die ik ooit in een film heb gevoeld, ik zou er soms wel om kunnen huilen en dat meen ik. Het fijnste is zelfs dat Farväl Falkenberg voor mij een begrip is geworden, als ik ergens kom kan het weleens zijn dat ik tegen mezelf zeg “hee, wat hangt hier een Farväl Falkenberg sfeer”

Mijn eerste Fassbinder.

Wel een aardig beeld van de teloorgang van een normale jongen in de luxe wereld van de "gay upper class", waar dan de naoorlogse samenleving in word verwerkt.

Maar meer als dat is het voor mij ook echt niet. De relatie tussen geld en gevoel werd naar mijn mening helemaal niet goed uitgebeeld. De teloorgang deed mij niet erg veel, en ik vond het niet treurig en zielig genoeg.

Wat me op het einde nog opviel was de mooie muziek van Leonard Cohen, wat natuurlijk helemaal past bij zo'n treurig verhaal.

Ik vond de settings maar heel normaaltjes, dat rauwe München in het laatste halfuur heb ik ook niet gezien, en ók het eindshot was mooi, maar één van de mooiste uit de duitse cinema vind ik een beetje overdreven. (doe mij maar het begin shot van aguirre, maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak)

Het is nou meer als een week geleden dat ik deze film heb bekeken, en als ik er aan terug denk krijg ik toch nog een warm gevoel van intense vriendschap en prachtige rust.

Maar daar blijft het dan ook bij, want op het moment dat ik de film zat te kijken vond ik de dialogen maar weinigzeggend en zaten er tergend lange beelden in die echt naar het saaie toe gingen.

Voor het gevoel en de sfeer die ik er nu nog steeds bij voel krijgt deze film wel een voldoende.

WOW, nadat ik wendy and lucy had gezien, en daar vreselijk enthousiast over was, heb ik deze film gehuurd.

De verwachtingen waren hoog, een soundtrack van Yo La Tengo en een acterende Bonnie Prince Billie nodigen zowiezo al uit, maar het verhaal maakt het helemaal compleet.

Ik heb hem twee keer achter mekaar gekeken, de eerste keer liet voor mijn gevoel geen volledige indruk achter.

Daarom die tweede keer, en die deed dat wel, de simpliciteit waarmee deze film je prachtig weet te raken is fantastisch. Yo La Tengo bouwt hier ook nog een zeer sferische soundtrack bij, en Will Oldham en Daniel London acteren zeer overtuigend.

'Gewoon' een weekendje weg met twee oude vrienden die eigenlijk totaal uit elkaar zijn gegroeid, maar elkaar toch volkomen begrijpen.

Mark (die op het randje staat om vader te worden) en Kurt (die elke week wel een tripje door de bossen maakt)

Uiteindelijk komen ze terecht in een idyllisch vredig natuurbad, waar de blik van Mark voor mij het mooiste moment van de film was.

Voor de liefhebbers van deze film, bekijk de prachtige foto's van Justine Kurland eens, heeft ook meegewerkt aan deze film.