Na wat begint als een luchtige familiekroniek langzaam wat schrijnend leed blootlegt en mij uiteindelijk stevig bij de strot had, werd die op het end ook nog dichtgeknepen: een beklemmend drama!
Motto van A.f.t.a: ‘familie, je kan ze missen als kouwe pap...’
Daarnaast een mooie sfeertekening van het Brabant uit 60-70-80 met uitstekend acteerwerk.