Indringend portret over daklozen aan de westkust van de VS. In San Fransico, L.A. en Seattle, verrijzen hele tentenkampen langs wegen, onder viaducten of op terreinen zonder bebouwing. Overleven is daar de standaard, voor leven is geen tijd. De achtergronden van de daklozen zijn zeer divers: blank, zwart, transgender, verslaafd, maar ook moeders met kinderen. Allemaal zijn ze in het afvoerputje van de maatschappij beland en er is weinig perspectief om er weer uit te komen. Verlangen naar een huis is er wel, maar soms ook de nuchtere constatering dat de hoge huren na een tijdje niet meer op te brengen zijn. Veertig minuten is kort voor zo'n enorm maatschappelijk issue. De droneshots en andere camerabeelden geven een gevoel van vervreemding weer, zij die bivakkeren in de goot, horen er niet meer bij.
Miljoenen anderen consumeren... Door de coronacrisis zal het aantal daklozen in de VS nog veel meer gaan stijgen is de somber stemmende constatering aan het eind van de documentaire.