Opinions

Dit blijft toch een vreemde gewaarwording. De cast is uitmuntend en briljant gecast, de regie is zeer behoorlijk, de special effects zijn gewoon zeer goed en het verhaal is stompzinnig maar zou een leuke filmavond niet in de weg moeten staan. Redelijk wat spektakel aangevuld met de nodige spot. En toch, ondanks dat alles redelijk goed uitgewerkt is werkt het als geheel gewoon niet helemaal. Ik kan er mijn vinger eigenlijk niet zo op leggen.

2*

Wat een enorm wanproduct was dit

Om precies uit te leggen waarom dit de slechtste film van het jaar is heeft iemand langer nodig dan de tijd die Uwe Boll in deze film heeft gestopt. Zó ontzettend veel dingen waren er fout aan dit product.

1- Het verhaal.

Het verhaal is zo lachwekkend slecht dat je tijdens de gehele film geen flauw benul hebt waar het over gaat en zelfs na de film vraag je je af of je niet in slaap bent gevallen en je een half uur heb gemist of zo. Niet dat dat iets had gemaakt want er is nergens uitleg. Het lijkt alsof Boll het zo heeft gemaakt dat hij iedereen een dikke middelvinger geeft die het spel nooit heeft gespeeld.

2- De acteurs.

Een week voordat de camera begon te draaien was alleen Kristanna Loken als Rayne zeker van haar rol. In de laatste week is Uwe Boll gaan kijken welke acteurs toevallig wat tijd over hadden en die heeft hij gecontracteerd. Daarna (!) is hij gaan kijken welke rol hij aan welke acteur gaf. Met als gevolg dat Michael Madsen chronisch miscast is.

3- De choreografie.

Wie na het zien van de poster een aktiespektakel verwacht komt bedrogen uit. De gevechten zijn op één hand te tellen en kennen de slechtste choreografie ooit. Het is alsof er überhaupt geen choreografie is en dat de acteurs het onderling maar hebben uitgezocht. Tot die conclusie kom ik mede door de manier waarop de camera de gevechten niet bij kon houden waardoor het er nog houteriger uitzag.

4- De haarstukjes.

Soms zijn er kleine onbelangrijke dingen die zo vreselijk fout zijn dat je je er gewoon aan gaat irriteren. Zo heeft Ben Kingsley een enorm fout haarstukje op zijn altijd kale hoofd gekregen en heeft Meat Loaf een pruik op die tot twee keer toe afvalt tijdens de film. Over de pruik van Billy Zane wil ik het gewoon niet hebben

5- De dialogen.

De dialogen van deze film waren echt heel erg belabberd. Mede omdat Boll van acteurs als Michelle Rodriquez, Udo Kier en Michael Madsen verwacht dat ze in een soort van Middeleeuwse dialect spreken (wat gewoon klinkt als een orgasme van Rita Verdonk, dat wil ook niemand horen).

Was er dan wel iets goed aan deze film ?

Nee.

0,5*

Misschien zitten er wel interessante zaken in deze documentaire maar het springt veel te veel van de hak op de tak, geen enkele focus. Modellen van 15 jaar die veel te slank zijn, een eigenaar van een modelabel die vooral jonge slanke witte modellen wil, meisjes die teveel kleding kopen, fastfashion, het inzetten van social media om spullen aan te prijzen, grote bergen afgedankte kleding in Afrika. En dat allemaal in anderhalf uur en die CEO van dat label die eigenlijk de enige reden is om hiernaar te kijken wordt neergezet als een duistere figuur zonder dat we daar nog enige closure over krijgen. Nee, dit is niet best.

Mooie realistisch beeld van de Ierse Ellis die haar thuis verlaat om te emigreren naar de VS. Het verlangen om terug te keren naar Ierland en vervolgens het opbouwen van een leven in het nieuwe beloofde land is zeer mooi in beeld gebracht en voorzien van een erg mooie score van Michael Brooks. Saoirse Ronan lost haar belofte in met ingetogen en reëel spel en zal veel jurken mogen uitzoeken om de verschillende award shows te gaan bezoeken. Of het goed genoeg is om prijzen te winnen valt te bezien maar het is zeker genoeg om te stellen dat we nog veel meer van haar gaan zien.

Voor Brooklyn een stem tussen de 3,5* en 4* maar laten we beginnen met 3,5*

Het verhaal eromheen is alles behalve hoogstaand. Hier en daar een leuke vondst maar over het algemeen is het ook alleen bedoeld om de cartoons aan elkaar te praten. Jammer genoeg is er wel flink gesneden in de verschillende cartoons. Gelukkig zijn het wel een aantal van de beste cartoons van de Looney Tunes en dus een leuk begin voor kinderen die nog niet (veel) in aanraking zijn gekomen met Bugs Bunny, Daffy Duck, Porky Pig en consorten.

Moedige keuze voor Will Smith om in de huid van Dr. Bennet Omalu te kruipen. Deze keuze zal hem niet door alle Amerikanen in dank worden afgenomen. Omalu is een Nigeriaanse dokter die naar Amerika kwam en daar de nationale sport bekritiseerde, het hele relaas daarover leende zich uiteraard voor een film met Oscar aspiraties en dus is Will Smith van de partij. Smith is uitstekend en in de bijrollen vallen Alec Baldwin, Albert Brooks en vooral David Morse op. Mijn enige probleem met de film is dat er verschillende scènes zijn waarbij ook de liefde en het respect voor het spelletje naar voren moeten komen om maar te onderstrepen dat de film niet per sé tegen de NFL is maar gewoon een verhaal wil vertellen. Voor mij rijmen die zaken niet helemaal, als je wil zeggen dat iets slecht voor je is moet je het niet tegelijkertijd gaan promoten.

Er zit voldoende vaart in, Brooks brengt nog een flinke dosis humor mee. Een professioneel medisch drama met thriller elementen. Ik heb me vermaakt: 3,5*

Creed is een mooie mix geworden van sociaal drama en een onderhoudende sportfilm. Niet geheel verrassend dat het een (soort van) spin-off is op de film die bekend is geworden vanwege die mix. Voor mij persoonlijk was het nostalgie gehalte zeker aanwezig maar niet storend. Creed staat zoals zijn hoofdpersonage dat graag wil geheel op zichzelf maar heeft wel het respect voor de geschiedenis rondom Rocky en Apollo.

Ryan Coogler slaat met zijn tweede speelfilm de plank wederom flink raak. Hij weet wederom het beste uit Michael B. Jordan te halen en weet zelfs Sylvester Stallone voor het eerst in jaren weer eens te inspireren tot een prachtige acteerprestatie. Ik denk dat Stallone alleen in de eerste Rocky film nog eens zo goed was, ik hoop dat hij eens wat andere prijzen gaat winnen dan de Razzies dit jaar. Al met al een zeer geslaagde film die ik warm kan aanraden.

4*

Mierzoete Webster-verfilming die vooral door toedoen van Mary Pickford en de scènes met de kleine engeltjes een extra laagje schattigheid aan het verhaal toevoegt. De beslissende scène is daarbij ook nog eens briljant geschoten. 4*

Ik kan iedereen aanraden om deze film te bekijken en op te letten op Bruce Willis. Volgens mij is het namelijk zo dat Bruce Willis pas is toegevoegd aan de film nadat alle scènes al gefilmd waren. Zonder spoilers te gebruiken, de laatste scène waar Frank Grillo aan deelneemt is gênant omdat je zo duidelijk kunt zien dat Bruce Willis er met wat slechte special effects en cameratrucjes aan is toegevoegd waardoor de scène driekwart van zijn lading verliest. Er is een overval en buiten staan allerlei politieauto's en toestanden en dan af en toe krijg je Willis te zien in compleet ander licht en nooit met enige invloed op het plot. Ik geloof stellig dat deze film in de montagekamer naar de klote is geholpen door er grote stukken uit te knippen en het onnodige karakter van Willis in te proppen. En door die bril moet je deze film kijken, dan is ie erg leuk.

Verschrikkelijk mooie maar moeilijke film van Allan King, toch wel een grootmeester van de objectieve documentaire. King spaart de kijker niet, hij heeft geen Morgan Freeman of Richard Attenborough ingehuurd om een verhaal bij de beelden te vertellen en hij neemt op geen enkel moment een morele positie in. Het is wat het is, er zijn vijf hoofdpersonen en aan het einde van de film zijn ze alle vijf dood.

Toch is het veel meer dan een documentaire over sterven. De vijf "hoofdrolspelers" wekken ongelofelijk veel sympathie op en door de manier van filmen (zonder opsmuk) is het ook echt alsof je betrokken bent bij het proces wat ze moeten doorstaan. Hij krijgt het dan ook voor elkaar om mijn hart vijf keer te breken in de tweeënhalf uur omdat de menselijke psyche er nu eenmaal op is ingesteld dat er altijd nog hoop is, zeker als een aantal van de vijf er niet eens zo slecht uitzien als King ze aan je voorstelt.

Zoals gezegd mooi maar ook moeilijk, het is niet een documentaire die je opzet en daarna weer overgaat tot de orde van de dag. Voor mensen die er tegen kunnen is het echter een must-see. Criterion heeft dat ook ingezien en heeft een Eclipse box van Allan King uitgebracht met daarin ook o.a. Warrendale en A Married Couple die ook zeer de moeite waard zijn.

Het blijft één van de meest onderschatte films van de jaren '90. Veel mensen blijven hangen bij het spektakel en kijken niet wat er onder die laag zit. The Fifth Element is zoveel meer dan het gemiddelde spektakelstuk. De aankleding van de film in zijn geheel is prachtig, van de kostuums van Gaultier die zwaar over de top zijn tot de gehele wereld die Besson met zijn crew heeft gecreëerd. Daarbij is de montage werkelijk fantastisch. Door de montage brengt Sylvie Landra niet alleen snelheid maar ook humor en spanning. Daarbij is Gary Oldman zoals altijd weer heerlijk op dreef.

Het technische gedeelte is gewoon prima en het verhaal is, als je het wil zien, fantastisch. Van de kritische noten over een samenleving die in haar geheel over the top is geworden tot de eindconclusie : liefde overwint al het kwaad.

Ik hoop dat The Fifth Element alsnog zijn rechtmatige plek als één van de beste films van de jaren'90 in mag nemen. 5*

Campy film die je eigenlijk gezien moet hebben. Een klassieker en zelfs bij de beste 500 films allertijden volgens de "They Shoot Pictures, Don't They" lijst. Alleen om die reden ben ik de film maar eens gaan kijken en ik moet zeggen ik had toch moeite mijn aandacht er bij te houden. Naar mijn mening had de film ook niet heel veel langer moeten duren. Jack Smith had zijn punt eigenlijk al gemaakt en hoe vernieuwend en speciaal het eerste half uur ook was, de laatste pak weg 10 minuten maakte de film niet veel beter.

Het punt bij deze film, als kijker, is dat je vooral naar de kunst moet kijken en je niet moet laten afleiden door allerlei lichaamsdelen die van tijd tot tijd door het beeld heen komen zwieren. Daarbij is de boodschap vrij typisch voor het tijdbeeld. Jack Smith laat zien dat er een nieuwe tijd aan is gebroken, een tijd van hogere tolerantie in de kunst zowel als in het leven zelf.

Kunst met een hoofdletter K maar helaas is het zo dat we als filmliefhebbers wel gekkere dingen zien de laatste paar jaren en met de opkomst van de erotiek in het algemeen zijn we al lang niet meer geschokt als er een keer een mannelijk lid in beeld komt en worden we ook niet gelijk opgewonden zodra we een half ontblote borst in beeld krijgen. Dat mag de pret niet drukken. Het is gewoon Kunst en daarvoor moet het ook beloond worden.

Niet bepaald één van de betere horrors van de laatste tijd als het gaat om schrikeffecten en de verhaallijn. Waar de film bij mij punten scoort met de geweldige soundtrack van Buckethead en bij tijden heel lekkere gore. Het grootste minpunt is toch de regisseur die erg veel (misschien zelfs wel TE veel) aandacht besteed aan de rest van zijn oeuvre. Aangezien deze regisseur bekend is van zijn softcore filmpjes kun je dit dus met een gerust hart een erotische horrorfilm noemen. In totaal dus een leuk tussendoortje waar je niet al te veel van moet verwachten. Een 2,5 *

Het bekende verhaal uit de tijd maar in een ander (leuk) jasje. Onschuldige jonge vrouw komt in de grote stad en loopt allerhande ongure types tegen het lijf, legt zich niet neer bij de verderflijkheid van deze figuren maar gaat ze te lijf met de goede moraal die ze van thuis (in dit geval Nederland) heeft meegrekegen.

Het blijft aandoenlijk en prima tijdverdrijf al is dit vanuit een technisch oogpunt een pak minder dan bijvoorbeeld Griffith. 3*

Het komt zelden voor dat ik een film mag meemaken met zo'n fantastische vertelstructuur en imponerende acteerprestaties. Ik moest dan ook gelijk denken aan andere toppers als De Zeemeerman, White Chicks en soms haalde de film zelfs het niveau van BloodRayne en 2012 Doomsday. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat mensen met zo'n enorm talent toch maar steeds weer films maken die nóg beter zijn dan hun vorige meesterwerken. En dan te bedenken dat alles origineel is en nog nooit eerder vertoond is in andere films.

De glorietijd van Edward D. Wood Jr. en Uwe Boll lijkt definitief voorbij. Jason Friedberg en Aaron Seltzer hebben nu echt wel bewezen dat zij het niveau van het eerdergenoemde duo ruimschoots overschreden hebben.

0,5* uiteraard

Het idee is op zichzelf best aardig, en als je de knop om kunt zetten en accepteert dat enige kennis van natuurwetten of logica niet nodig zijn, is het allemaal best goed te doen. Af en toe merk je wel dat ze maar wat verhaallijnen hebben toegevoegd aan het script om er toch een film van 90 minuten van te maken maar die kun je ook meteen weer vergeten want daar doen ze verder niks mee. De special effects waren verrassend goed en Sophie McIntosh als Ava en vooral Phyllis Logan als 'Nana' waren eigenlijk beter dan het script dat ze hebben gekregen. Een gemiste kans of een aardig tussendoortje? Een kleine voldoende van mijn kant.

Enorm onderhoudende serial. Blijkbaar een superhit in de jaren'10 en '20. De originele serie van 20 afleveringen is voor zover bekend vergaan, wat nog wel is overgebleven is de verkorte versie van 9 "Perils" die in Europa heeft gedraaid. Leuk om op te merken is ook dat er zelfs in 1914 al volop gebruik werd gemaakt van cliffhangers, dit om de bezoekers ook de volgende week weer de bioscopen in te lokken.

Star Wars Seven Samurai Part Two. Ik snap gewoon echt niet dat niemand in zijn buurt zegt dat Snyder best een film kan regisseren maar dat hij het schrijfwerk en vooral het camerawerk aan anderen moet overlaten. Met een goede cinematograaf was dit zoveel beter geweest. Nu is alles ofwel in slow motion ofwel compleet uit focus en vaak eigenlijk allebei tegelijk. Kennedy heeft bij Lucasfilm bijna alles fout gedaan maar dat ze deze pitch van Snyder heeft geweigerd is haar beste beslissing van de laatste 10 jaar. Ik ben genereus met een kleine onvoldoende.

Ik ben verder totaal niet bekend met de serie dus ik weet niet in hoeverre deze film daarop aansluit maar ik weet wel dat ik me prima heb vermaakt. Allemaal niet groots maar leuk voor tussendoor. Banderas had wel overduidelijk heel veel plezier in zijn rol en voor mij werkte dat aanstekelijk. Verder vond ik die meeuwen en die dolfijn erg grappig. Een leuke tijd voor een film die daar op gericht is dus een voldoende: 3*

Erg royaal zelfs. Ik probeer iets te vinden waarom ik deze film met een 1* kan waarderen maar het enige pluspunt is de uiterst korte speelduur en om daar nou punten voor uit te delen is ook weer zoiets. Het acteerwerk is verschrikkelijk, de muziek is zo storend aanwezig dat je letterlijk niet kunt horen wat de personages zeggen. Niet dat dat zo erg is want het script is zo infantiel en afgrijselijk slecht geschreven dat je beter het geluid uit kunt zetten. Ziet het er dan minstens een beetje fatsoenlijk uit? Nee, zelfs de slechtste American Home Videos zagen er professioneler uit dan dit broddelwerkje. Gewoon een 0,5.

De film duurt ook maar 78 minuten volgens mijn telling. Van mij hadden ze nog wel een extra 12 minuten kunnen nemen om in ieder geval iets dieper in te gaan op de achtergrond van het personage Jerron want daar kon ik vlees noch vis van maken en ik vrees ook dat er tussen de laatste twee scènes echt iets ontbrak (wellicht geld om de tussenliggende scènes te schieten?).

Het bovenliggende gevoel voor deze film is bij mij dat de film niet af is. Verder zeer amateuristisch geschoten, het script is slecht uitgewerkt (jammer want het idee is alleraardigst) en de overacting van sommige spelers is echt pijnlijk.

1,5* voor het idee en de make-up.

Een man met een missie. Hij heeft al dertien jaar in de gevangenis gezeten en om de waarheid boven tafel te krijgen en wraak te nemen is hij tot alles bereid. Het klinkt alsof Mel Gibson heeft getekend voor Payback 2 maar het is één van de beste en meest schokkende documentaires ooit. Een absoluut meesterwerk.

En mocht je nu het zien van deze documentaire nog zin hebben zou je Kon Ichikawa's Nobi (1959) nog kunnen bekijken om een beeld te krijgen van hoe het zover heeft kunnen komen.