Opinions

Bob Dylan zong het treffend. The times they are a changing. Behoorlijke film over een groep vrienden in een snel veranderende tijd, richting midden jaren 60, uit een achterbuurt van New York, zou zo de buurt kunnen zijn van - het fenomenale - The West Side Story die samen een soort van gang hebben opgezet, en hun vetes uitvechten zonder dat het echt de spuigaten uitloopt, met andere jongeren met een andere etniciteit. The Boldies, Zwarten, Aziaten, Ieren Maar dat gaat redelijk gemoedelijk en is meer kift dan echte agressie. Dat wordt anders als ze te maken hebben met levensgevaarlijk schorem uit een nog slechtere buurt waar je letterlijk je leven niet veilig bent. The Ducky Boys . Daar had ik eigenlijk veel meer van willen weten, zeer goed maar vooral luguber neergezet, zonder ook maar een stom woord te zeggen. Zal ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest van de regisseur, maar toch.

Is eigenlijk een tragikomisch gebeuren. De vriendschap is niet zo hecht als het lijkt, als één van de 'gezworen' kameraden vreemd gaat, met de vriendin van de ander. Die in de wetenschap dat zijn gefrustreerde nihilistische macho vader vreemd gaat met de moeder van een andere kameraad, besluiten om samen hun geluk achter de horizon te zoeken. Goede sfeerprent van een behoorlijk kansloos bestaan, in een buurt waar je op z'n best bordenwasser kan worden in een louche maffia restaurant.

Nu voor de 3e keer gezien, en daar blijft het bij. Ik geef hem een 7,5.

Tijdgenoot The Warriors vind ik veel onheilspellender, en ging me veel meer onder mijn huid zitten. Die zal ik wel om de zoveel jaar blijven zien. Maar zoals gezegd, The Wanderers is een vermakelijke film, van komisch tot diep triest vanwege het totale gebrek aan perspectief. Wel mooi uitgebeeld, dat de verschillende gangs toch op het einde van de rit verbroederen.

Al geldt dat uiteraard niet voor de Ducky Boys, die echt bestaan hebben. Persoonlijk had ik die lui, en hun structuur en buurt wat meer uitgediept, om een meer unheimisch gevoel te krijgen wat The Warriors wél bij me oproept. Directors choice zullen we maar zeggen.

Prachtige film, reeds 4 x gezien, die me echt onder de huid kroop. Bijeenkomst van bendes van New York loopt uit de hand als de grootse leider wordt neergeknald. De bende uit Coney Island krijgen ten onrechte de schuld hiervan. Waardoor ze letterlijk hun leven niet zeker zijn, en dienen te vluchten naar hun thuisbasis. Wat een hele toer is. Vind de sfeer, muziek en setting fantastisch. Het donkere desolate New York City, wat in die tijd levensgevaarlijk was, criminaliteit liep de spuigaten uit, wordt prachtig in beeld gebracht. De bendes die op zoek zijn naar The Warriors zien er bijna allemaal luguber uit, en je voelt de opbouw van de spanning, mede door de voortreffelijke muziek. De ontmoeting met de meisjesbende vind ik geweldig, en die scene op het toilet van het metrostation zeer luguber. Levensecht. Het zal je maar overkomen. Ik geef 'm een 9. Sterren zijn voor mij James Remar als Ajax, en Deborah van Valkenburgh als Mercy. Aanrader.

Krappe 3 sterren. 6-. Had geen idee waar men nou eigenlijk naar toe wilde met deze film. Komedie of tragedie? De onderkoelde Michael Caine vond ik ook niet goed passen bij deze film. En zijn worsteling met zijn ex, haar nieuwe partner en de kinderen vond ik ook niet erg lekker uit de verf komen. Heb hem gezien, maar wordt zeker geen 2e kijkbeurt voor mij.