Opinions

Sfeer en straffe feiten uit de oorlog en het Verzet met heerlijk dichtbij-feeling, in vergelijking met Amerikaanse films.

Twee Nederlandse broers-bankiers gaan stapsgewijze over met een reusachtige operatie om mensen, onderduikers, activisten, strijders, stakers en hun familie voeding en lonen te financieren.

Wat een moed!

Wat een visie!

Wat een ambitie!

Bankier Walraven Van Hall en zijn broer Gijs wordt gevraagd of zij hun financiële contacten voor het verzet willen inzetten. Zij bedenken een riskante constructie om grote leningen af te sluiten om het Verzet mee te financieren.

Als dat niet genoeg is bedenken de broers de grootste bankfraude uit de Nederlandse geschiedenis. Tientallen miljoenen gulden worden onder het oog van de bezetters uit de Nederlandse bank gesluisd.

Omgerekend gaat het om bijna een miljard euro in hedendaags geld.

Een must see voor iedereen met interesse in de tweede wereldoorlog en in het Verzet.

Deze film kent iets minder actie dan veel oorlogsfilms, maar wel veel harde scenes met martelingen door de SD en de SS. Het laatste kwartier ging ik van spanning en uit eerbied voor de verzetslui, bankiers en makers van de film rechtop staan. Een soort staande ovatie in onze home cinema.

Regisseur is Joram Lürsen en het jaar van productie is 2018. Mede gefinancierd door de Evangelische Kerk van Nederland.

Deze steengoede film nog eens bekeken.

What a great movie!

The gripping Story so well told of the May-Days in 1940.

The story of that great man of insufferable Resilience. Who was able, against all odds, to transfer this fighting spirit and national pride into the whole of his nation. To fight the hard and long but victorious war battle against Nazism.

Joe Wright has done supreme work as the director. And Gary Oldman is sublime as The Old Man himself.

THE MONUMENT MEN VAN GEORGE CLOONEY; INSPIRATIE VOOR DE MANNELIJKE IDENTITEIT?

Mooie film. Een waar verhaal voor film gedramatiseerd.

Spannend maar zonder veel oorlogsgeweld. Kijkadvies is "All".

Een voorbeeld, een herinnering aan wat vorige generaties voor ons gedaan hebben.

De Madonna van Brugge van Michelangelo en het prachtige middeleeuwse Van Eyck retabel van Gent werden bijvoorbeeld gered, tezamen met twee miljoen kunstwerken die door de Duitsers werden 'ontvoerd'!

Zeven kunstkenners werden met militair gezag bekleed en voltooiden deze ongelofelijke missie met succes. Er vielen twee doden. Kunstwerken waren verstopt in zout- en kopermijnen verspreid over Duitsland en in slot Neuschwanstein.

We volgen de "zachte mannen" - de soldaten met wonderlijke expertise over fijne dingen - op hun tocht. Van de stranden van Normandië enkele dagen na D-Day door Frankrijk waarin Parijs een soort HQ wordt opgezet dat via een door de mannen in elkaar geknutselde zender contact houdt - richting diverse plaatsen in Duitsland. We zien herr Hitler bij zijn maquette dromen van het reusachtige museum dat hij in zijn geboortestad Linz wou oprichten "na de oorlog".

Mooi om te zien wat mannen samen doen onder uitdagende omstandigheden.

Vandaag is de identiteit van de man voor velen onduidelijk.

De vrouw heeft in feite in deze tijd keuze te over: zij kan zich op het moederschap toeleggen - wat een grote winst betekent voor de kinderen tegenover het gebruiken van het Crèche-systeem dat in crisis is - of zij kunnen in duizend beroepen hun ding doen en hun draai vinden. Dit is historisch een grondig nieuwe situatie - dat mogen we niet vergeten.

Mannen die destijds de enige kostwinner waren - of zich in een mooi uniform konden hijsen en min of meer heldhaftige dingen doen tijdens een oorlog - zijn vandaag vaak het Noorden kwijt. Wie zijn wij... Waar vinden wij kansen om onze identiteit uit te leven én er waardering voor te krijgen...

Veel activiteiten die traditioneel de man graag deed en een eervolle bezigheid gaven - zoals soldaat zijn of de neerhofdieren doden en villen - zijn bijna onder een taboe gaan vallen.

Toch blijft de drang groot evenals het vacuüm. We zien in dit verband met belangstelling hoe de jacht in de natuur bij jongeren aanslaat. Vooral bij mannen - ook bij een minderheid jonge vrouwen. De Hubertusvereniging Vlaanderen heeft op vele plaatsen jeugdafdelingen.

Over dat verlies aan identiteit voor de moderne man - daarover gaat het actuele debat ook geregeld - zoals pas nog in De Standaard - naar aanleiding van de film Barbie.

Deze film die tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog speelt maar waarin vechten - doden en gedood worden - niet centraal staat - geeft interessante aanzetten op een antwoord voor de man van heden.

Mannen - zo lijkt de boodschap ook juist - houden van samenwerken onder uitdagende omstandigheden. Zij zijn in staat tot sterke kameraadschap en solidariteit. Zij ontplooien graag iets als dapperheid en strijdvaardigheid. Ook als het niet gaat om macho's maar om hoogopgeleide kunstkenners en geleerden.

Met en van George Clooney, met Cate Blanchet, Matt Damon John Goodman en anderen.

.. Moeilijk om woorden te vinden... Een van de meest verschrikkelijke films die ik ooit zag. Extreem pakkend. Een oorlogsfilm die indringender is dan de meest dramatische Amerikaanse films, me dunkt. Zoals Hacksaw Ridge of Fury of de aflevering Bastogne uit Band of Brothers.

De Denen hebben in 1945 na de wapenstilstand op beenharde manier wraak genomen op de Duitse divisies en Gestapo die het land vier jaar hadden bezet.

1000 Duitse (gewezen) soldaten werden op de stranden ingezet om de naar verluidt 2 miljoen mijnen te ruimen. De helft van deze mensen, velen van hen nog maar jongens, stierven, overleefden de gedwongen opdracht niet...

De makers geven aan hoe sommige Denen op eigen initiatief in deze helse situatie hun menselijke geweten lieten prevaleren. Anders was het verhaal wellicht gewoonweg onverteerbaar geworden.

Een coproductie van Deense productiehuizen en Duitse (2016). Dat op zich is een hoopvol gegeven. 71 jaar na de gruwelijkheden bracht de herinnering eraan oude vijanden, of toch de kunstenaars uit beide landen, in het scheppingsproces samen. Om een veroordeling van wraaklust en oorlogslogica te verfilmen.

Deze film betekent, brengt een ode aan de Jongeman, aan mensenkinderen. Aan alle volwassenen die met jongeren werken in moeilijke situaties. & Aan ieder die niet blijvend blind militaire bevelen opvolgt - wanneer misdaden tegen de menselijkheid dreigen plaats te grijpen. Dit verhaal vormt ook een ontmaskering van toxische vormen van mannelijkheid en een waarschuwing hiertegen.